“ဗလာလက်သီး” ဟုအသိအမှတ်ပြုခံရသည့် “လက်ဝှေ့” ဆိုသည်မှာ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အပြင်းထန်ဆုံးနှင့် ရိုးရာအစဉ်အလာအကျဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးပညာအားကစားတစ်ခုဖြစ်သည်ဟု သတ်မှတ်ကြသည်။ မြန်မာနိုင်ငံမှ ဇစ်မြစ်ခံ၍ လက်သီးထိုးခြင်း၊ တံတောင်တိုက်ခြင်း၊ ဒူးတိုက်ခြင်းနှင့် ခေါင်းတိုက်ခြင်းများ ပွဲထိုးရာတွင်ပါဝင်ခြင်းကြောင့် လက်ဝှေ့ကို “ သတ်ကိုးသတ် မောင်းကိုးမောင်း” သို့မဟုတ် “ အင်္ဂါကိုးပါး ပညာရပ်” ဟု သိကြသည်။

အခြားခေတ်သစ်တိုက်ခိုက်ရေးအားကစားများနှင့် မတူသည်မှာ လက်ဝှေ့တွင် ယှဉ်ပြိုင်သူများသည် လက်အိတ်မဝတ်ဘဲ လက်ကို ပတ်တီး၊ လက်ပတ်၊ တိပ်များဖြင့်သာ ချည်နှောင်၍ ထိုးသတ်ယှဉ်ပြိုင်ကြသည်။ ထိုအချက်သည် လက်ဝှေ့အား လွန်စွာ သဘာဝစစ်မှန် အင်အားပြင်းထန်သည့် အားကစားတစ်ခုဖြစ်စေသည်။

ယနေ့ခေတ်တွင် လက်ဝှေ့သည် ကမ္ဘာအနှံ့မှ ယှဉ်ပြိုင်သူများနှင့် ပရိသတ်များကို ဆွဲဆောင်နိုင်သော အပြင်းထန်ဆုံး ထိုးသတ်ရေးအားကစားတစ်ခုအဖြစ် နိုင်ငံတကာတွင် အသိအမှတ်ပြုခြင်း ရရှိလာသည်။