လက်ဝှေ့ကို “ အင်္ဂါကိုးပါးပညာ” “ သတ်ကိုးသတ်၊ မောင်းကိုးမောင်း” (Art of 9 Limbs) ဟူသည့် စကားစုတစ်ခုတည်းနှင့် ဖော်ပြလေ့ရှိကြသည်။ ထိုအသုံးအနှုန်းသည် မှန်ကန်သော်လည်း လက်ဝှေ့၏ အနှစ်သာရကို အပြည့်အဝ မဖော်ပြနိုင်ပါ။ ၎င်းက မည်သည့်လက်နက်များကို သုံးစွဲခွင့်ရှိသည်ကိုသာ ပြောပြနိုင်ပြီး ထိုစနစ်သည် အဘယ်ကြောင့် ဤပုံစံဖြစ်နေရသည်၊ ဖိအားအောက်တွင် မည်သို့အလုပ်လုပ်သည် သို့မဟုတ် မြန်မာနိုင်ငံတွင် ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ အဘယ်ကြောင့် တည်တံ့နေရသည်ဆိုသည်ကိုမူ ရှင်းပြခြင်း မရှိပါ။

အကယ်၍ သင်သည် လက်ဝှေ့ကို မွေထိုင်း ၏ ပုံစံကွဲတစ်ခု သို့မဟုတ် တိုက်ကွက်တစ်ခု ပိုလာခြင်းမျိုးဟုသာ ထင်မြင်ပါက လွဲမှားနေမည် ဖြစ်မည်။ ခေါင်းတိုက်ခြင်းသည် အပိုပါလာသော လက်နက်တစ်ခုမျှသာ မဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် အကွာအဝေး၊ စွန့်စားမှု၊ အရှိန်အဟုန်နှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတို့ကို ပြောင်းလဲစေသည်။ လက်အိတ်မပါဘဲ ထိုးသတ်ခြင်းမှာလည်း အလှအပအတွက်မဟုတ်ဘဲ လက်သီးထိုးပုံ၊ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရရှိမှုနှင့် ထိုးသတ်သူများ၏ ထိုးချက်တိုင်းအပေါ် စဉ်းစားပုံတို့ကို ပြောင်းလဲစေသည်။

လက်ဝှေ့၏ လက်တွေ့ထိုးသတ်ပုံနှင့် တွေ့ကြုံရမှုတို့ကို အမှန်တကယ် နားလည်နိုင်ရန်အတွက် ထပ်တူကျနေသော်လည်း တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မတူညီသော ရှုထောင့်သုံးခုကို လေ့လာရန် လိုအပ်ပါသည်။

• လက်ဝှေ့အား ကိုယ်ခံပညာ တစ်ခုအဖြစ်
• လက်ဝှေ့အား တိုက်ခိုက်ရေးအားကစား တစ်ခုအဖြစ်
• လက်ဝှေ့အား ယဉ်ကျေးမှုဓလေ့ တစ်ခုအဖြစ်

---

လက်ဝှေ့လမ်းညွှန်အပြည့်အစုံ – ကိုယ်ခံပညာ၊ အားကစားနှင့် ယဉ်ကျေးမှု

ရှုထောင့်တစ်ခုချင်းစီသည် တူညီသော ဖွဲ့စည်းပုံ၏ အစိတ်အပိုင်းအသီးသီးကို ရှင်းပြထားသည်။

(က) ကိုယ်ခံပညာအဖြစ် လက်ဝှေ့

အမှတ်ပေးခြင်းအတွက်မဟုတ်ဘဲ ထိခိုက်ဒဏ်ရာပေးမှုအတွက် တည်ဆောက်ထားသော စနစ်

လက်ဝှေ့၏ အနှစ်သာရမှာ ပြိုင်ပွဲကို အပြတ်အသတ် အဆုံးသတ်နိုင်ရန် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသော တိုက်ခိုက်ရေးစနစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုမူဝါဒသည် နည်းစနစ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရွေးချယ်မှုတိုင်းကို တွန်းအားပေးသည်။

“အင်္ဂါကိုးပါး” ဆိုသည်မှာ တင်စားထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ် အသုံးပြုသော အစိတ်အပိုင်းများ ဖြစ်သည် –

• လက်သီး နှစ်ဖက်
• တံတောင် နှစ်ဖက်
• ဒူး နှစ်ဖက်
• ခြေသလုံး သို့မဟုတ် ခြေဖဝါး နှစ်ဖက်
• ဦးခေါင်း တစ်လုံး

ကိုယ်ခံပညာအများစုသည် အဆိုပါလက်နက်များအနက် အနည်းဆုံး တစ်ခုကို ကန့်သတ်လေ့ရှိသည်။ အနောက်တိုင်းဘောက်ဆင် (Western Boxing) တွင် လက်သီးမှလွဲ၍ ကျန်သည်ကို ပိတ်ပင်ထားသည်။ ကစ်ဘောက်ဆင် (Kickboxing) တွင် တံတောင် သို့မဟုတ် အချုပ်အသိုင်းတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ပိတ်ပင်လေ့ရှိသည်။ မွေထိုင်း တွင် အင်္ဂါရှစ်ပါးကို ခွင့်ပြုသော်လည်း ခေါင်းတိုက်ခြင်းကို ရှင်းလင်းစွာ ပိတ်ပင်ထားသည်။

လက်ဝှေ့သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ကန့်သတ်ထားခြင်း မရှိပါ။

ထိုဆုံးဖြတ်ချက်သည် အကျိုးဆက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ အဓိကတိုက်ခိုက်ရေး အစိတ်အပိုင်းအားလုံးကို သုံးစွဲခွင့်ရှိသောအခါ ခံစစ်အတွက် စည်းမျဉ်းများအပေါ် အခြေခံ၍ ခန့်မှန်း၍မရနိုင်ပါ။ မွေထိုင်းတွင် အလုပ်ဖြစ်သော ပိတ်ဆို့ခြင်း၊ ကာကွယ်ခြင်းသည် လက်ဝှေ့တွင် ကျရှုံးသွားနိုင်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပြိုင်ဘက်က ၎င်း၏ ဦးခေါင်းဖြင့် သင်၏ခံစစ်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နဝမမြောက်အင်္ဂါရပ်သည် အလှပြရန်မဟုတ်ပါ

ခေါင်းတိုက်ခြင်းကို “ ပြင်းထန်သည်” သို့မဟုတ် “ အန္တရာယ်ရှိသည်” ဟု မကြာခဏဖော်ပြလေ့ရှိကြသည်။ ထိုအချက်မှာ မှန်ကန်သော်လည်း သိပ်တော့အသုံးမကျပါ။ လက်တွေ့တွင်မူ ၎င်း၏ နည်းစနစ်ပိုင်း အလုပ်လုပ်ပုံက ပို၍ အရေးကြီးသည်။

စနစ်တကျတိုက်သော ခေါင်းတိုက်ချက်တစ်ချက်သည် လူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် အမာဆုံးအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်သည့် နဖူးရိုးကို အသုံးပြုသည်။ ပစ်မှတ်မှာ များသောအားဖြင့် ပျော့ပျောင်းသည့် အစိတ်အပိုင်းများဖြစ်သော နှာခေါင်း၊ မေးရိုးနှင့် မျက်လုံးတစ်ဝိုက် နေရာများ ဖြစ်သည်။ ထိုမတူညီမှုသည် အဓိကအချက်ဖြစ်သည်။

ထို့ထက်ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ခေါင်းတိုက်ခြင်းသည် အခြားသော တိုက်ကွက်များ ထိရောက်မှု လျော့နည်းသွားသည့် အကွာအဝေးတွင် အလုပ်လုပ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည် –

• လက်သီးထိုးရာတွင် အကွာအဝေးနှင့် နေရာလွတ်မှု လိုအပ်သည်။
• တံတောင်တိုက်ရာတွင် ထောင့်ချိုးနှင့် လည်ပတ်မှု လိုအပ်သည်။
• ဒူးတိုက်ရာတွင် ခန္ဓာကိုယ်အနေအထားထိန်းချုပ်မှု လိုအပ်သည်။

ထိုးသတ်သူနှစ်ဦး အနီးကပ် ချုပ်မိသွားသောအခါ အထက်ပါ ရွေးချယ်စရာများ နည်းပါးသွားသော်လည်း ဦးခေါင်းမှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် အားအများကြီးယူစရာမလိုဘဲ အနီးကပ်တိုက်ခိုက်နိုင်သလို ပြိုင်ဖက်မှနေ၍ တိုက်ခိုက်ချက်ကို ကြိုတင်မြင်ရန် ခက်ခဲသည်။

၎င်းသည် သီးခြားကွဲပြားသော နည်းဗျူဟာပိုင်းဆိုင်ရာ အလွှာတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည် –

• တိုက်ခိုက်ရေးသမားများသည် အတွင်းဘက်ကျသောဦးခေါင်းအနေအထား ရရှိရန် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ယှဉ်ပြိုင်လာကြသည်။
• အချုပ်အသိုင်းပြိုင်ခြင်းသည် ပိုမိုရှုပ်ထွေးပြီး အန္တရာယ်များလာသည်။
• ခံစစ်အနေအထားသည် အထက်အောက် ဒေါင်လိုက်တိုက်ခိုက်မှုများသာမက ဘေးတိုက် အလျားလိုက်တိုက်ခိုက်မှုများကိုပါ ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန် လိုအပ်လာသည်။

ရလဒ်မှာ “ပိုမိုကြမ်းတမ်းလာခြင်း” မျှသာမဟုတ်ဘဲ ထိုးသတ်မှု၏ ပုံသဏ္ဌာန် တစ်ခုလုံး ကွဲပြားသွားစေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

လက်ဗလာဖြင့် ထိုးသတ်ခြင်းသည် အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲစေသည်

လက်ဝှေ့သည် လက်ဗလာစနစ် ဖြစ်သည်။ ကစားသမားများသည် လက်ကို ပတ်တီး သို့မဟုတ် တိပ်ဖြင့် ပတ်ထားလေ့ရှိသော်လည်း လက်အိတ်ကဲ့သို့ အခုအခံ ထူထူထဲထဲ မရှိပါ။

ထိုကွာခြားချက်တစ်ခုတည်းက တိုက်ခိုက်မှုပုံစံကို အောက်ပါအတိုင်း ပြောင်းလဲစေသည် –

၁. လက်သီးထိုးရာတွင် ပို၍ သတိထားရပြီး ပစ်မှတ်ကို ပို၍ ရွေးချယ်လာသည်

လက်အိတ်ပါသော အားကစားများတွင် ကစားသမားများသည် လက်ထိခိုက်နိုင်ခြေ နည်းပါးသဖြင့် လက်သီးများကို အများအပြားထိုးနိုင်သော်လည်း လက်ဝှေ့တွင်မူ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းက မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိခိုက်စေနိုင်သည်။ ဦးခေါင်းခွံသည် လက်ရိုးထက် ပိုမိုမာကျောသဖြင့် လက်ချောင်းရိုးများ ကျိုးသွားနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် တိုက်စစ်ဆင်သူများသည်

• ဖြောင့်လက်သီးကို ဝိုက်လက်သီးများထက် ပိုမိုအသုံးပြုလာကြသည်
• ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုမိုပစ်မှတ်ထားကြသည်
• အလဟဿဖြစ်မည့် လက်သီးများကို လျှော့ချလာကြသည်

ရလဒ်အနေဖြင့် ကြည့်ရှုသူအမြင်တွင် လှုပ်ရှားမှုနည်းပါးပုံပေါ်သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ပိုမိုစနစ်တကျရှိသော လက်ဝှေ့ထိုးသတ်မှုပုံစံတစ်မျိုးကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

၂. အကွဲဒဏ်ရာများသည် အဓိကလက်နက် ဖြစ်လာသည်

လက်အိတ်များသည် အားကို ဖြန့်ကျက်ပေး၍ ကွဲနိုင်စွမ်းကို လျော့နည်းစေသည်။ လက်ဗလာမှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ပါ။ သာမန်ထိုးနှက်ချက်တစ်ခုနှင့်ပင် အရေပြားကို ကွဲအက်စေနိုင်သည်။

တံတောင်နှင့် ခေါင်းတိုက်ခြင်းတို့က ဤအကျိုးသက်ရောက်မှုကို ပိုမိုပြင်းထန်စေသည်။ ပွဲထိုးရာတွင် ပွဲအရှုံးအနိုင် ပြောင်းလဲသွားခြင်းသည် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်ပိုများလာခြင်းမျိုးကြောင့် မဟုတ်ဘဲ မျက်လုံးထဲ သွေးဝင်သွားခြင်းကြောင့် အမြင်အာရုံ ထိခိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ လက်ဝှေ့တွင် ကွဲခြင်းသည် ဘေးထွက်ဖြစ်ပေါ်ရုံသာမဟုတ်ပါ။ ပွဲအနိုင်ရရန် လုပ်ဆောင်နိုင်သော လမ်းကြောင်းတစ်ခုဖြစ်ပါသည်။

၃. အချုပ်အသိုင်းထိန်းချုပ်ရေး ပိုမိုတိုးတက်လာသည်

လက်အိတ်မပါခြင်းကြောင့် ပြိုင်ဘက်ကို ဆွဲကိုင်ရန်၊ ထိန်းချုပ်ရန် ပိုမိုလွယ်ကူစေသည်။ ၎င်းက

• ဒူးတိုက်ရန်အတွက် ခေါင်းကို ဆွဲနှိမ့်ခြင်း
• တံတောင်တိုက်ရန် လက်ကောက်ဝတ်ထိန်းချုပ်ခြင်း
• ခေါင်းတိုက်ချက်များအတွက် ဟာကွက်များ ဖန်တီးခြင်းတို့ကို ပိုမိုထိရောက်စေသည်။

ထို့ကြောင့် အချုပ်အသိုင်းလုပ်ရာတွင် အသေဖြစ်နေခြင်းအစား ပိုမိုလှုပ်ရှားသက်ဝင်စေသည်။

၄. တိုက်စစ်ဆင်မှုသည် အဓိလက္ခဏာဖြစ်လာသည်

လက်ဝှေ့၏ နည်းစနစ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တည်ဆောက်ထားပုံသည် လက်ဝှေ့သမားများကို ရှေ့သို့တိုး၍ ဖိအားပေးထိုးသတ်ရန် တွန်းအားပေးသည်။ ဤသည်မှာ ယဉ်ကျေးမှုအရ လုပ်ယူဖန်တီးထားသောအရာ မဟုတ်ဘဲ ယင်းစည်းမျဉ်းများနှင့် အသုံးပြုသည့် လက်နက်များ၏ တိုက်ရိုက်ရလဒ်သာဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ –

• ရုတ်တရက် အနီးကပ်တိုးဝင်လာနိုင်သည့် အန္တရာယ်ကြောင့် အကွာအဝေးတစ်ခုမှ အသာစီးယူထားရန် မဖြစ်နိုင်ခြင်း။
• ခေါင်းတိုက်ချက်များကြောင့် အချုပ်အသိုင်းပြိုင်ခြင်းသည် အလွန်အန္တရာယ်ကြီးမားခြင်း။
• ရိုးရာစည်းမျဉ်း သတ်မှတ်ချက်များအောက်တွင် ခံစစ်ဖြင့် ထိုးသတ်ခြင်းက အနိုင်မရရှိနိုင်ခြင်း တို့ကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကစားသမားများသည် အကွာအဝေးကို အသာတကြည် ထိန်းထားခြင်းထက် တိုက်စစ်ကို ဦးဦးဖျားဖျား စတင်ရန် တွန်းအားပေးခြင်း ခံရသည်။

၎င်းက သိသာထင်ရှားသော စည်းချက်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည် – ဖိအားပေးခြင်း၊ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခြင်း၊ ခဏခွာခြင်းနှင့် ပြန်လည်တိုက်စစ်ဆင်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ ပွဲတစ်ပွဲသည် ကြာရှည်စွာ ငြိမ်သက်နေလေ့ မရှိပါ။

နာကျင်မှု ခံနိုင်ရည်မှာ လေ့ကျင့်ယူထားခြင်းဖြစ်ပြီး အလိုအလျောက် ဖြစ်တည်လာခြင်းမဟုတ်ပါ

လက်ဝှေ့သမားများကို “ အကြမ်းခံသည်” ဟု ရိုးအီနေသော ဖော်ပြချက်မျိုးမှာ မပြည့်စုံပါ။ ဤနေရာတွင် အကြမ်းခံမှုဆိုသည်မှာ ပင်ကိုယ်စရိုက်သက်သက် မဟုတ်ဘဲ လေ့ကျင့်ယူထားသော အခြေအနေဖြစ်သည်။

ထိုသို့လေ့ကျင့်ရတွင် အောက်ပါတို့ ပါဝင်သည် –

• အကြိမ်ကြိမ် ထိခိုက်မှုပေးခြင်းဖြင့် ခြေသလုံးအရိုးကို ကြံ့ခိုင်အောင် ပြုလုပ်ခြင်း။
• လက်ဗလာဖြင့် ထိုးသတ်ရန်အတွက် လက်သီးများကို ကြံ့ခိုင်အောင် ပြုလုပ်ခြင်း။
• အချုပ်အသိုင်းဖိအားပေးမှုနှင့် အနီးကပ်တိုက်ကွက်များ ပါဝင်သည့် စနစ်တကျ ထိုးသတ်လေ့ကျင့်ခြင်း။

ထိုနှင့်အဆင့်တူ အရေးကြီးသည်မှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်အောင် ပြုပြင်ယူခြင်းဖြစ်သည်။ လက်ဝှေ့သမားများသည် အောက်ပါအခြေအနေများကြားမှ ဆက်လက် လှုပ်ရှားထိုးသတ်နိုင်ရန် လေ့ကျင့်ထားကြသည် –

• အကွဲဒဏ်ရာရပြီး သွေးထွက်နေချိန်။
• အမြင်အာရုံ ချို့ယွင်းနေချိန်။
• ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး ဖိအားအောက် ရောက်နေချိန်။

ဤအရာသည် လက်ဝှေ့တစ်ခုတည်းတွင်သာ ရှိသည်မဟုတ်သော်လည်း ကာကွယ်ရေးပစ္စည်းများ မရှိခြင်းနှင့် စည်းမျဉ်းဖွဲ့စည်းထားပုံတို့ကြောင့် ၎င်း၏ အရေးပါမှုကို ပိုမိုမြင့်မားစေခြင်း ဖြစ်သည်။

---

(ခ) တိုက်ခိုက်ရေးအားကစားအဖြစ် လက်ဝှေ့

အလဲထိုးစည်းမျဉ်းသည် အရာအားလုံးကို အဆုံးအဖြတ်ပေးသည်

ရိုးရာလက်ဝှေ့တွင် ဒိုင်လူကြီးများက အမှတ်ပေးခြင်း မရှိပါ။ အမှတ်ဖြင့် အနိုင်ရခြင်း သို့မဟုတ် နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ ဆုံးဖြတ်ချက်များ မရှိပါ။

ပွဲတစ်ပွဲကို အနိုင်ရရန်အတွက် ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးက ဆက်လက်မထိုးသတ်နိုင်တော့သည့် အခြေအနေ (အလဲထိုး) ဖြစ်မှသာ ရရှိနိုင်သည်။ အကယ်၍ ပွဲပြီးဆုံးချိန်အထိ နှစ်ဦးစလုံး မလဲဘဲ ရှိနေပါက သရေ ဟုသာ သတ်မှတ်သည်။

ဤသည်မှာ ထူးခြားချက်တစ်ခုဖြစ်ရုံသာမဟုတ်၊ ဤအားကစား၏ ပင်မ စည်းမျဉ်းဖြစ်သည်။

ဤအချက်က အဘယ်ကြောင့် အရေးကြီးသနည်း

အမှတ်ပေးစနစ် ကျင့်သုံးသော အားကစားများတွင် –

• ထိုးသတ်သူများသည် အသာစီးရမှု အနည်းငယ်စီကို ပေါင်းစုခြင်းဖြင့် အနိုင်ရနိုင်သည်။
• ခံစစ်ဗျူဟာများက အောင်ပွဲကို အာမခံချက် ပေးနိုင်သည်။
• စွန့်စားရမှုများကို အချိန်နှင့်အမျှ ထိန်းညှိစီမံနိုင်သည်။

လက်ဝှေ့တွင်မူ

• အထက်ပါအချက်များဖြင့် အနိုင်ရရန် အာမခံချက်မရှိပါ။
• ပြိုင်ပွဲကို အပြတ်အသတ် အဆုံးမသတ်နိုင်ပါက မည်မျှပင် အသာစီးရနေစေကာမူ ရလဒ်မှာ အတည်မပြုနိုင်သေးဘဲ ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။

ဤအချက်က ကစားသမားများ၏ အပြုအမူကို ခန့်မှန်းရလွယ်ကူစေသည် –

• ပွဲပြီးခါနီးအချိန်တွင် ပိုမိုစွန့်စား၍ ထိုးသတ်လာကြသည်။
• “အမှတ်အသာစီးကို ထိန်းထားရန်” ဟူသော တွန်းအား လျော့နည်းသွားသည်။
• အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်မည့် အခိုက်အတန့်များ ဖန်တီးရန် စဉ်ဆက်မပြတ် ဖိအားပေးလာကြသည်။

၎င်းသည် ပရိသတ်များ၏ ပွဲအပေါ် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုပုံကိုလည်း ပြောင်းလဲစေသည်။ ဝေဝေဝါးဝါးဖြစ်မှု နည်းပါးသွားသည်။ ပြိုင်ဘက်ကို ရပ်တန့်နိုင်ခဲ့သလား သို့မဟုတ် မရပ်တန့်နိုင်ခဲ့ဘူးလား ဆိုသည့်အချက်သာ အဓိကဖြစ်လာသည်။

“အထူးအနားတောင်းခွင့်” စည်းမျဉ်း

လက်ဝှေ့၏ ထူးခြားချက်တစ်ခုမှာ အလဲထိုးခံရပြီးနောက် ပေးလေ့ရှိသည့် နှစ်မိနစ်ကြာ အနားယူခွင့်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ထိုးသတ်နေသူတစ်ဦး သတိလစ်သွားပါက သို့မဟုတ် ဆက်လက်မထိုးသတ်နိုင်တော့ပါက –

• ၎င်း၏ထောင့်မှ အဖွဲ့သားများ က ပြန်လည်သတိဝင်လာစေရန် ကြိုးပမ်းနိုင်သည်။
• ပြန်လည်သက်သာလာစေရန် ပြုလုပ်နိုင်သည့် အချိန်ကို ကန့်သတ်ထားသည်။
• အကယ်၍ ၎င်းသည် မတ်တပ်ရပ်နိုင်ပြီး ဆက်လက်ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပါက ပွဲကို ပြန်လည်စတင်သည်။

ဤစည်းမျဉ်းသည် အစွန်းရောက်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ၎င်းတွင် ရှင်းလင်းသော လုပ်ဆောင်ချက်ရှိသည်။ ၎င်းသည် ပြတ်သားသော အောင်ပွဲဟု သတ်မှတ်နိုင်သည့် စံနှုန်းကို ပိုမိုမြင့်မားစေသည်။

အလဲထိုးနိုင်ရုံမျှဖြင့် အမြဲတမ်း အလုပ်မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထိုးသတ်နေသူတစ်ဦးအနေဖြင့် –

• ထိခိုက်ဒဏ်ရာရမှုကို အကြိမ်ကြိမ် ဖြစ်ပေါ်စေရမည်။
• ပြိုင်ဘက်၏ စိတ်ဓာတ် သို့မဟုတ် ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ရည်ကို ချိုးနှိမ်ရမည်။

ဤအချက်သည် အားကစား၏ အကြမ်းခံနိုင်စွမ်းနှင့် အလဲထိုးနိုင်စွမ်းအပေါ် အလေးထားမှုကို ပေါ်လွင်စေသည်။

ခေတ်သစ်ပြိုင်ပွဲများ၏ ဖွဲ့စည်းပုံ

လက်ရှိလက်ဝှေ့ပုံစံ၊ အထူးသဖြင့် ပရော်ဖက်ရှင်နယ်လက်ဝှေ့တွင် အောက်ပါစံနှုန်းများ ပါဝင်သည် –

• ၅ ချီ
• တစ်ချီလျှင် ၃ မိနစ်
• တရားဝင် ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲမှု

သို့သော် အခြေခံအနှစ်သာရများမှာ အတူတူပင်ဖြစ်သည် –

• လက်ဗလာဖြင့် ထိုးသတ်ခြင်း
• ခေါင်းတိုက်ခွင့်ရှိခြင်း
• အလဲထိုးရေးကို အလေးပေးခြင်း

နိုင်ငံတကာပွဲစဉ်များတွင် အလဲထိုးမှုမရှိပါက အမှတ်ပေးဒိုင်များ ထည့်သွင်းလာကြသည်။ ထိုအပြောင်းအလဲမှာ အငြင်းပွားဖွယ်ဖြစ်တတ်သည်။ ၎င်းသည် အားကစားကို ပိုမိုကျယ်ပြန့်စေသော်လည်း သမာရိုးကျ ဗျူဟာများဘက်သို့ ပိုမိုယိုင်စေသည်။

မဟာဗျူဟာမြောက် အကျိုးဆက်များ

အလဲထိုးစနစ် နှင့် အသုံးပြုနိုင်သော နည်းလမ်းများသည် လက်ဝှေ့ကို အခြားသော တိုက်ခိုက်ရေးအားကစားများနှင့် ကဏ္ဍအသီးသီးတွင် ကွဲပြားစေသည်။

1. ၁။ အရှိန်အဟုန် အပြောင်းအလဲများသည် ပိုမိုအရေးကြီးသည်

ကစားသမားတစ်ဦးသည် နည်းစနစ်ပိုင်းအရ အသာစီးရနေစေကာမူ လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် အလဲထိုးခံရနိုင်သည့် အန္တရာယ်မှ ကင်းလွတ်ခြင်းမရှိပေ။

2. ၂။ ခံစစ်အနေအထားများမှာ ထိရောက်မှုမရှိခြင်း

အချို့သော ခံစစ်အနေအထားများသည် အောက်ပါတိုက်ခိုက်မှုများကြောင့် ပေါက်ထွက်သွားနိုင်သည် –

• တံတောင်ဖြင့် ခံစစ်ကို ဖြတ်တောက်ရန်
• ခေါင်းတိုက်ခြင်း – အနီးကပ်အကွာအဝေးတွင် ရှိနေစဉ်။

3. အချုပ်အသိုင်းသည် ပွဲသိမ်းရန်ဖြစ်ပြီး ပွဲကို ဆွဲဆန့်ရန် မဟုတ်ပါ

အချို့သော အားကစားများတွင် အချုပ်အသိုင်းသည် ပွဲကို နှေးကွေးစေသော်လည်း လက်ဝှေ့တွင်မူ မကြာခဏဆိုသလို့ ၎င်းက ပွဲကို ပိုမိုမြန်ဆန်စေတတ်သည်။

ပြိုင်ပွဲအတွက် လေ့ကျင့်ခြင်း

လက်ဝှေ့အတွက်ပြင်ဆင်မှုတွင် ကျွမ်းကျင်မှုရရှိရန်သာမက ဇွဲနပဲကြံ့ခိုင်ရည်ရှိမှုအတွက်လည်း ပါဝင်သည်။

လေ့ကျင့်မှုတွင် အောက်ပါတို့ ပါဝင်လေ့ရှိသည် –

• ခြေလက်အင်္ဂါ အကြမ်းခံနိုင်ရန် သဲအိတ်ထိုးခြင်း။
• အနီးကပ် တိုက်ကွက်များအတွက် ပက်နှင့်လေ့ကျင့်ခန်းများ လုပ်ဆောင်ခြင်း။
• ဦးခေါင်းလှုပ်ရှားမှုနှင့် ထိန်းချုပ်မှုကို အာရုံစိုက်သောလေ့ကျင့်ခန်းများ။
• အမှန်တကယ်ဖိအားပေးမှုများ ပါဝင်သည့် စပါးရင်း (sparring) ထိုးသတ်လေ့ကျင့်ခြင်း။

စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လေ့ကျင့်မှုမှာလည်း မဖြစ်မနေလိုအပ်သည်။ ကစားသမားများသည် အောက်ပါတို့ကို အသုံးပြုသည် –

• အလွန်အမင်း ဖိအားများသော အခြေအနေများအတွက် ကြိုတင်စိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်း။
• ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် ဖိအားများကို ကိုင်တွယ်ရန် အသက်ရှူမှုကို ထိန်းချုပ်ခြင်း။
• ကြောက်ရွံ့မှုကို လျှော့ချရန် နာကျင်မှုနှင့် ရင်းနှီးအောင် ပြုလုပ်ခြင်း။

ဤအရာများမပါဘဲ ကျွမ်းကျင်မှုအားလုံးကို ထိရောက်စွာ အသုံးမချနိုင်ပေ။

ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ပြန့်နှံ့မှုနှင့် တင်းမာမှု (အငြင်းအခုံဖြစ်မှုများ)

လက်ဝှေ့သည် မြန်မာနိုင်ငံအတွင်း၌သာ ကန့်သတ်မထားတော့ဘဲ ခေတ်ပေါ်ပြိုင်ပွဲများက ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းမှ အားကစားသမားများကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

ဤပြန့်နှံ့မှုသည် တင်းမာမှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည် –

• ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ချဲ့ထွင်မှုအတွက် စည်းမျဉ်းများကို တစ်ခါတစ်ရံ လျှော့ပေးရခြင်း။
• လက်ဝှေ့၏ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို ထိန်းသိမ်းရန် ရိုးရာဝါဒီများက အပြောင်းအလဲကို အတိုက်အခံပြုခြင်း။

နောက်ဆုံးတွင် အရေးကြီးသော မေးခွန်းတစ်ခုရှိနေသည် –
အကယ်၍ “သင်သည် အလဲထိုးမှနိုင်သည်” ဟူသော စည်းမျဉ်းကို ပယ်ဖျက်လိုက်လျှင် သို့မဟုတ် ခေါင်းတိုက်ခြင်းကို ကန့်သတ်လိုက်လျှင် ၎င်းသည် လက်ဝှေ့အဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိနေဦးမည်လား သို့မဟုတ် ကစ်ဘောက်ဆင် ပုံစံကွဲနောက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သွားမည်လား။

ဘုံသဘောတူညီချက် မရှိသော်လည်း ထိုသို့ သဘောထားကွဲလွဲမှုကိုယ်တိုင်က အဆိုပါအချက်များသည် လက်ဝှေ့အတွက် မည်မျှအရေးပါသည်ကို ပြသနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

---

(ဂ) ယဉ်ကျေးမှုဓလေ့တစ်ခုအဖြစ် လက်ဝှေ့

စစ်မက်ရေးရာနှင့် ရှင်သန်ရပ်တည်ရေးမှ မြစ်ဖျားခံခြင်း

လက်ဝှေ့သည် အားကစားတစ်ခုအဖြစ် စတင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် ရှေးခေတ်မြန်မာနိုင်ငံ၏ လက်တွေ့ကျသော တိုက်ခိုက်ရေး လိုအပ်ချက်များမှ ပေါ်ပေါက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သမိုင်းကြောင်းအရ ကြည့်လျှင် –

• စစ်သည်တော်များအတွက် လက်နက်မဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်များ လိုအပ်ခဲ့သည်။
• ထိုစဉ်က ကိုယ်အလေးချိန်ခွဲခြားခြင်း သို့မဟုတ် ဒိုင်လူကြီးဟူ၍ မရှိခဲ့ပါ။
• သူတို့၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ရန်သူကို လုံးဝ အင်အားချည့်နဲ့သွားစေရန် ဖြစ်သည်။

ဤဇစ်မြစ်က လက်ဝှေ့စနစ်သည် အဘယ်ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ ပုံစံရှိနေရသနည်းဆိုသည်ကို ရှင်းပြနေသည် –

• မည်သည့် ကိရိယာတန်ဆာပလာအပေါ်မှ မှီခိုခြင်းမရှိခြင်း။
• တစ်ကိုယ်လုံးကို လက်နက်တစ်ခုကဲ့သို့ အထိရောက်ဆုံး အသုံးချခြင်း။
• ရန်သူကို ချေမှုန်းနိုင်စွမ်းရှိစေရန်သာ အဓိကထားခြင်း။

ဤစဉ်းစားချက်များသည် အလှအပအတွက် မဟုတ်ဘဲ လက်တွေ့အသုံးချမှုမှ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

လူထုဘဝအတွင်းသို့ ပေါင်းစည်းလာခြင်း

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လက်ဝှေ့သည် စစ်မြေပြင်လေ့ကျင့်ခန်းမှသည် လူထုဖျော်ဖြေပွဲအသွင်သို့ ကူးပြောင်းလာခဲ့သည်။

လက်ဝှေ့ထိုးသတ်ခြင်းသည် ပွဲလမ်းသဘင်များ၊ အထူးသဖြင့် မြန်မာ့နှစ်သစ်ကူး သင်္ကြန်ကာလများတွင် မပါမဖြစ် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

၎င်းသည် ဖျော်ဖြေရေးသက်သက်သာမက လူမှုဆက်ဆံရေး၊ ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားမှုပြသရေးနှင့် လက်ဝှေ့သမားများကို လူသိများလာစေရန် နည်းလမ်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။

ထိုကာလက ပွဲကျင်းပရာ နေရာများသည်လည်း အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့သည်။ ကွင်းပြင်များ သို့မဟုတ် ရွာလယ်ဇရပ်များသည် ခေတ်သစ်အားကစားကွင်းများနှင့်မတူသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖန်တီးပေးသည်။ ပရိသတ်မှာ အနီးကပ်ရှိနေပြီး ရလဒ်များသည်လည်း ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ဂုဏ်သိက္ခာပိုင်းအထိ သက်ရောက်မှုရှိသည်။

ဓလေ့ထုံးတမ်းနှင့် အခမ်းအနားများ

ပွဲမစတင်မီ ပြိုင်ဘက်များသည် “လက်ဝှေ့ရေး” ကို ပြကြသည်။ ၎င်းသည် လုပ်ဆောင်ချက်အရ မွေထိုင်း၏ ဝေခရူ (Wai Kru) နှင့် ဆင်တူသော်လည်း ပုံစံနှင့် အဓိပ္ပာယ်ဖော်ဆောင်မှုတွင် ကွဲပြားသည်။

ဤဓလေ့သည် ရည်ရွယ်ချက်များစွာကို ဆောင်ရွက်သည် –

• မိမိတို့၏ ဆရာသမားများနှင့် အစဉ်အလာကို ဂုဏ်ပြုရန်။
• ဘေးအန္တရာယ်ကင်းရှင်းရေးနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာအကာအကွယ်များ တောင်းခံရန်။
• လက်ဝှေ့သမား၏ စိတ်ဓာတ်ကို တည်ငြိမ်စေရန်။

ရိုးရာဆိုင်းဝိုင်းဂီတသည်လည်း အမြဲတမ်း ပါဝင်လေ့ရှိသည်။ ဆိုင်းချက်များသည် ပွဲအတွင်း ဖြစ်ပျက်နေသည့် အခြေအနေများအပေါ် မူတည်၍ လိုက်ပါတီးခတ်ပေးခြင်းဖြင့် ဖျော်ဖြေမှုနှင့် တိုက်ခိုက်မှုကြား ဆက်နွယ်မှုကို ပိုမိုခိုင်မာစေသည်။

ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအဖြစ် လက်ဝှေ့သမား

မြန်မာနိုင်ငံတွင် လက်ဝှေ့သမားများသည် သာမန်တိုက်ခိုက်ရေးသမားမျှသာ မဟုတ်ပါ။ သူတို့သည် အောက်ပါအရည်အချင်းများ ပေါင်းစပ်ထားသူများအဖြစ် ကိုယ်စားပြုကြသည် –

• ယှဉ်ပြိုင်မှုကို အလေးထားသော အားကစားသမား
• အများပြည်သူကို ဖျော်ဖြေသူ
• အခက်အခဲများကြားမှ ရှင်သန်ကျော်ဖြတ်သူ

ထို့ပြင် ပွဲအတွင်း အောင်မြင်မှုရရှိခြင်းသည် အောက်ပါအကျိုးကျေးဇူးများကို ရရှိစေနိုင်သည် –

• ကျော်ကြားမှု ပိုမိုမြင့်မားလာခြင်း
• စီးပွားရေးဆိုင်ရာ အခွင့်အလမ်းများ ရရှိခြင်း
• လူမှုဆင့်အတန်း မြင့်မားလာခြင်း

အချို့အတွက်မူ လက်ဝှေ့သည် အခြားသော အခွင့်အလမ်းများ ရှားပါးနေချိန်တွင် လူမှုဘဝ တိုးတက်ပြောင်းလဲစေရန် လမ်းစတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

---

လက်ဝှေ့တွင် ကိန်းအောင်းနေသော တန်ဖိုးများ

လက်ဝှေ့သည် အောက်ပါတန်ဖိုးများကို ထင်ဟပ်စေသည် –

လှပမှုထက် ကြံ့ခိုင်မှုကို ဦးစားပေးခြင်း

ရှုံးနိမ့်သွားစေကာမူ အဆုံးထိ ကြိုးစားအားထုတ်သည့် ကစားသမားကို လေးစားကြသည်။

ခိုင်မာသောခန္ထာကိုယ် နူးညံ့သောနှလုံးရည်

ကြိုးဝိုင်းထဲတွင် မည်မျှပြင်းထန်စွာ ထိုးသတ်ပါစေ၊ ကြိုးဝိုင်းအပြင်ရောက်ပါက မာန်မာနအငြိုးအတေး မထားရှိဘဲ နှိမ့်ချရိုးသားသော စိတ်ထားမျိုးထားရှိကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သတ္တိကို လူသိရှင်ကြား ပြသခြင်း

ကြိုးဝိုင်းအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လာခြင်းကပင် သတ္တိကို ပြသခြင်း ဖြစ်သည်။ ရလဒ်သည် အရေးပါသော်လည်း ပါဝင်လုပ်ဆောင်ခြင်းသည်ပင် အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။

ပြတ်သားမှု

အလဲထိုးစနစ်သည် ဝေဝေဝါးဝါးဖြစ်မှုကို လျှော့ချပြီး ပြတ်သားသော ရလဒ်ကို ဖော်ဆောင်သည်။

ဤအချက်များသည် စိတ်ကူးသက်သက်သာမဟုတ်ပါ။ ယင်းတို့သည် ပွဲမည်ကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်သည်နှင့် လက်ဝှေ့သမားများကို မည်ကဲ့သို့ဂုဏ်ပြုသည်တွင် တွေ့မြင်နိုင်သည်။

စည်းလုံးညီညွတ်မှု

မြန်မာနိုင်ငံသည် တိုင်းရင်းသားလူမျိုးစုပေါင်းစုံ စုစည်းနေသော နိုင်ငံဖြစ်သည်။ လက်ဝှေ့သည် မတူညီသော ဒေသများနှင့် အုပ်စုများကြား တူညီသော ဝေမျှနိုင်သော ယဉ်ကျေးမှု ပြယုဂ်တစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိနေသည်။

အားကစားရုံများ၊ ပြိုင်ပွဲများနှင့် ပွဲလမ်းသဘင်များသည် လူထုကို ဘုံဝါသနာတစ်ခုအောက်တွင် စုစည်းပေးသည်။ ဤနိုင်ငံသည် မည်သို့ပင် ပြောင်းလဲနေပါစေ လက်ဝှေ့သည် အသိအမှတ်ပြုနိုင်သော၊ ထင်ရှားခိုင်မာသော အစဉ်အလာတစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

---

လက်ဝှေ့ထိုးခြင်း – စနစ်တစ်ခု၊ ရှုထောင့်သုံးခု

လက်ဝှေ့ကို ရိုးရှင်းသော အမျိုးအစားသတ်မှတ်ချက်တစ်ခုတည်းဖြင့် ဖော်ပြရန် ခက်ခဲသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းကို ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုတည်းအတွက် ဖန်တီးခဲ့ခြင်း မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

• ကိုယ်ခံပညာအဖြစ် – ၎င်းသည် လက်တွေ့ကျသော တိုက်ခိုက်ရေး လိုအပ်ချက်များအပေါ် အခြေခံကာ ရနိုင်သမျှသော လက်နက်ကိရိယာ အားလုံးကို အသုံးပြုသည့် ပြည့်စုံသော တိုက်ခိုက်ရေးစနစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
• တိုက်ခိုက်ရေးအားကစားအဖြစ် – ၎င်းသည် ပြတ်သားသော ရလဒ်များကို ဦးစားပေးသည့် စည်းမျဉ်းများကို ကျင့်သုံးပြီး ကစားသမားများကို အစဉ်တစိုက် စွန့်စားမှုနှင့် ရင်ဆိုင်ထိတွေ့မှုများ ဖြစ်လာစေရန် တွန်းအားပေးသည်။
• ယဉ်ကျေးမှု အသွင်လက္ခဏာတစ်ခုအဖြစ် – ၎င်းတွင် သမိုင်းကြောင်း၊ ယဉ်ကျေးမှုနှင့် လူမှုရေးဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်များစွာ ကိန်းအောင်းနေသည်။

အကယ်၍ သင်သည် လက်ဝှေ့ကို ကြမ်းတမ်းသော အားကစားတစ်ခုအဖြစ်သာ မြင်ပါက ၎င်း၏ နောက်ကွယ်မှ နည်းစနစ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ယုတ္တိများကို လွဲချော်သွားပါလိမ့်မည်။
အကယ်၍ သင်သည် ၎င်းကို ရိုးရာပညာတစ်ခုအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ပါက ၎င်း၏ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုကို ပုံဖော်ပေးသည့် ပြိုင်ဆိုင်မှုဆိုင်ရာ ဖိအားများကို လျစ်လျူရှုရာ ရောက်ပါလိမ့်မည်။
အကယ်၍ သင်သည် ၎င်းကို ယဉ်ကျေးမှုသက်သက်အဖြစ်သာ ကန့်သတ်လိုက်ပါက ၎င်း၏ နည်းနာများမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော အမှန်တကယ် ပြင်းထန်သည့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးရလဒ်များကို သတိပြုမိတော့မည် မဟုတ်ပါ။

“အင်္ဂါကိုးပါးပညာ” ဆိုသည်မှာ ကြွေးကြော်သံမျှသာ မဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် လက်နက်များကို အသုံးမပြုဘဲ ချန်ထားရန် ဖိအားပေးမှုကိုငြင်းဆန်ခြင်း၊ ရလဒ်များကို ဝေဝေဝါးဝါးဖြစ်စေမှုကို ငြင်းဆန်ခြင်းနှင့် လက်တွေ့ကျင့်သုံးမှုမှ ကင်းကွာသော မည်သည့် အမှတ်အသားကိုမဆို လက်မခံခြင်းတို့ကို ဖော်ပြသည့် တိကျသော စနစ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်လည်း လက်ဝှေ့သည် ယခုကဲ့သို့ ပုံစံရှိနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ၎င်းသည် အခြားသော ကစ်ဘောက်ဆင် အုပ်စုများအတွင်းသို့ အဘယ်ကြောင့် တိတ်တဆိတ် ပျော်ဝင်ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ သီးခြားရပ်တည်နေရသနည်းဆိုသည့် အဖြေပင် ဖြစ်သည်။

---

မေးလေ့ရှိသော မေးခွန်းများ

၁။ လက်ဝှေ့သည် “ခေါင်းတိုက်ခွင့်ပါသော မွေထိုင်း” သက်သက်သာလား
မဟုတ်ပါ။ ထိုသို့ ယူဆခြင်းမှာ အပေါ်ယံဆန်လွန်းပါသည်။ ခေါင်းတိုက်ခွင့်ရှိခြင်းကြောင့် နပန်းလုံးပုံ၊ အကွာအဝေး ထိန်းသိမ်းပုံနှင့် ခံစစ်စနစ်တစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားသလို၊ လက်ဗလာထိုးသတ်ရခြင်းကြောင့် ထိုးချက်များကို ပိုမိုသတိထား ပြုလုပ်ကြရသည်။ ထို့ကြောင့် စည်းမျဉ်းအနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော တိုက်ပွဲ စည်းချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

၂။ လက်ဝှေ့တွင် အလဲထိုးခြင်းကို ဘာကြောင့် အလေးထားရသလဲ
အကြောင်းမှာ ရိုးရာစည်းမျဉ်းများအရ အလဲထိုးနိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် ပွဲရပ်စေနိုင်ခြင်း မရှိပါက အနိုင်အရှုံးအဖြစ် သတ်မှတ်၍မရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းက ကစားသမားများကို အမှတ်သာလွန်နေရုံဖြင့် အသာစီးယူထားခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ ပြတ်သားသော ထိခိုက်မှုရရှိအောင် အဆုံးစွန် တိုက်ခိုက်ရန် တွန်းအားပေးသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် နောက်ဆုံးအချီများအထိ ပွဲမှာ ပြင်းထန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

၃။ ဗလာလက်သီးဖြစ်ခြင်းက တိုက်ခိုက်မှုပုံစံကို မည်သို့ သက်ရောက်မှုရှိသလဲ
၎င်းက ရမ်းသန်းထိုးနှက်ခြင်းကို ကန့်သတ်ပေးသည်။ ကစားသမားများသည် အဖြောင့်ထိုးချက်များကို ပိုမိုအားပြုလာကြသည်၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုမိုပစ်မှတ်ထားလာကြပြီး ပြိုင်ဘက်ကို ဒဏ်ရာရရှိစေရန် တံတောင်နှင့် ခေါင်းတိုက်ခြင်းတို့ကို အဓိကအားထားလာကြသည်။ စနစ်မကျသော ဝိုက်လက်သီး တစ်ချက်သည် မိမိလက်ကိုပင် ဒဏ်ရာရစေနိုင်သဖြင့် နည်းစနစ်ပိုင်းမှာ ပိုမိုကျစ်လျစ်လာရသည်။

၄။ လက်ဝှေ့တွင် အချုပ်အသိုင်းလုပ်ခြင်းသည် ဘာကြောင့် ဤမျှအန္တရာယ်များသလဲ
အချို့အားကစားနည်းများတွင် အချုပ်အသိုင်းလုပ်ခြင်းသည် ပွဲကို အချိန်ဆွဲရန် ဖြစ်စေသော်လည်း လက်ဝှေ့တွင်မူ ၎င်းသည် ပွဲသိမ်းနိုင်သော အကွာအဝေးဖြစ်သည်။ ခေါင်းတိုက်ခြင်း၊ အနီးကပ်တံတောင်နှင့် ဒူးတိုက်ခြင်းအားလုံးသည် အလွန်နီးကပ်သော အကွာအဝေးတွင် ထိရောက်စွာ အလုပ်လုပ်သည်။ ကစားသမားများ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ချုပ်လိုက်မိသည်နှင့် အန္တရာယ်မှာ လျော့ကျမသွားဘဲ ပို၍ မြင့်တက်လာသည်။

၅။ လက်ဝှေ့သည် အဓိကအားဖြင့် အားကစားတစ်ခုလား သို့မဟုတ် ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ ကျင့်ထုံးတစ်ခုလား
နှစ်ခုစလုံးဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ကို ခွဲခြားလိုက်ခြင်းက အရှိတရားကို ပုံပျက်သွားစေနိုင်သည်။ စည်းမျဉ်းများက ပွဲစဉ်များ မည်သို့ဖြစ်ပျက်မည်ကို ဆုံးဖြတ်သော်လည်း လက်ဝှေ့ရေးနှင့် ပွဲလမ်းသဘင်များကဲ့သို့သော ထုံးတမ်းစဉ်လာများက လက်ဝှေ့ကို သူ၏ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာနှင့် ရိုးရာဓလေ့တို့ဖြင့် ဆက်စပ်ပေးထားသည်။ တစ်ခုကို ချန်လှပ်၍ အခြားတစ်ခုကို ရှင်းပြ၍မရနိုင်ပါ။