ခေတ်သစ် တိုက်ခိုက်ရေးအားကစား အများအပြားတွင် အချို့သော နည်းစနစ်များကို ထိရောက်မှု မရှိ၍ မဟုတ်ဘဲ အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များလွန်းသည်ဟု ယူဆသောကြောင့် ပိတ်ပင်ထားကြသည်။ ခေါင်းတိုက်ခြင်းသည် ယင်းအတွက် ကောင်းမွန်သော သာဓကတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဘောက်ဆင်၊ ကစ်ဘောက်ဆင် နှင့် MMA တို့တွင် ခေါင်းတိုက်ခြင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တားမြစ်ထားပြီး အရေးယူ အပြစ်ပေးလေ့ရှိသည်။ သို့သော် မြန်မာ့လက်ဝှေ့တွင်မူ ခေါင်းတိုက်ခြင်းကို ခွင့်ပြုရုံသာမက မရှိမဖြစ် လိုအပ်သော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ်ပါ သတ်မှတ်ထားသဖြင့် ယင်းသည် ရှားပါးတိုက်ကွက်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ လက်ဝှေ့၏ အဓိက ကဏ္ဍတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။
အခြားသော အားကစားများက ပိတ်ပင်ထားသော်လည်း မြန်မာ့လက်ဝှေ့က အဘယ်ကြောင့် ခေါင်းတိုက်ခြင်းကို ခွင့်ပြုထားရသနည်းဟူသော အချက်ကို သိရှိနိုင်ရန် “လက်ဝှေ့သည် ကြမ်းတမ်းပြင်းထန်သည်” ဆိုသော် ပုံရိပ်ထက် ကျော်လွန်၍ ကြည့်ရှုရန် လိုအပ်သည်။ စနစ်တကျ အသုံးပြုပါက ခေါင်းတိုက်ခြင်းသည် ရှင်းလင်းသော ကိုယ်ခန္ဓာလှုပ်ရှားမှုဗေဒ သဘောတရားများ (Biomechanical principles) အပေါ် အခြေခံသလို နည်းဗျူဟာမြောက် ရည်ရွယ်ချက်များကို အကောင်အထည်ဖော်ပေးနိုင်သည့်အပြင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သက်ရောက်မှုများကိုလည်း ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သို့သော် အထူးသဖြင့် မကြာခဏ အသုံးပြုပါက အန္တရာယ်များလည်း အမှန်တကယ်ရှိပါသည်။ အမှန်တကယ် ငြင်းခုံဆွေးနွေးရမည့်အချက်မှာ ခေါင်းတိုက်ခြင်းသည် ထိရောက်မှု ရှိ၊ မရှိ ဆိုသည့်အချက် မဟုတ်ဘဲ တိုက်ခိုက်ရေးအားကစား တစ်ခုစီက မည်သည့်အရာကို အလေးအနက်ဆုံး တန်ဖိုးထားသနည်း ဆိုသည့်အချက်သာ ဖြစ်သည်။
ကိုယ်ခန္ဓာလှုပ်ရှားမှုဗေဒ – ခွန်အားသည် မည်သည့်နေရာမှ အမှန်တကယ်လာသနည်း
အတွေ့ရများသော အမှားတစ်ခုမှာ ခေါင်းတိုက်ခြင်း၏ ခွန်အားသည် လည်ပင်းကို ရှေ့သို့ ဆတ်လိုက်ခြင်းမှ ရရှိသည်ဟု ထင်မြင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယင်းမှာ မဟုတ်မှန်ပါ။ လည်ပင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်၏ ပိုမိုကြီးမားသော ကြွက်သားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက များစွာ အားနည်းပြီး လည်ပင်းကို အသုံးပြု၍ အားထုတ်ခြင်းသည် ခွန်အားကို ကန့်သတ်စေသည့်အပြင် ဒဏ်ရာရရှိနိုင်မှု အန္တရာယ်ကိုလည်း တိုးမြင့်စေသည်။
အမှန်စင်စစ် အားကောင်းသော ခေါင်းတိုက်ချက်တစ်ခုသည် မြေကြီးမှ စတင်ပါသည်။ တိုက်ခိုက်သူသည် ရှေ့သို့ လှုပ်ရှားမှု ဖြစ်ပေါ်စေရန် ခြေထောက်ဖြင့် မြေပြင်ကို တွန်းကန်လိုက်သည်။ ထိုမှတစ်ဆင့် ရရှိလာသော စွမ်းအင်သည် တင်ပါးနှင့် ကိုယ်ထည်မှတစ်ဆင့် အထက်သို့ စီးသွားပြီး လိုအပ်သလို လှည့်ပတ်ခြင်း သို့မဟုတ် အရှေ့သို့ တိုးခြင်းများ ပြုလုပ်သည်။ လည်ပင်း၏ တာဝန်မှာ ခေါင်းကို ငြိမ်နေအောင် ထိန်းထားရန်သာ ဖြစ်ပြီး အားထွက်စေရန် မဟုတ်ပါ။ ဦးခေါင်းသည် နောက်ဆုံးမှ ထိတွေ့သောအပိုင်းဖြစ်ပြီး စုဆောင်းထားသော စွမ်းအင်အားလုံးကို ပြိုင်ဘက်ထံသို့ ပို့ဆောင်ပေးသည်။
ဤဖြစ်ပွားမှု၏ အစဉ်လိုက်သည် အရေးကြီးသည်၊ အကြောင်းမှာ ယင်းသည် ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုတည်းအဖြစ် အသုံးပြုခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ခြေထောက်၊ တင်ပါးနှင့် ခန္ဓာကိုယ်အလယ်ပိုင်း (Core) တို့ ပူးပေါင်း လုပ်ဆောင်သောအခါ ခေါင်းတိုက်ချက်သည် လည်ပင်းတစ်ခုတည်းကို သုံးသည်ထက် ပိုမို အားပြင်းသည်။ အရိုးရှင်းဆုံး ဆိုရသော် ယင်းသည် တစ်စုံတစ်ဦးကို ခေါင်းဖြင့်သာ တိုးခြင်း မဟုတ်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးဖြင့် တွန်းထုတ်လိုက်ခြင်းနှင့် တူညီသည်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို အသုံးပြုခြင်းက များစွာ ပိုမို အားကောင်းစေသည်။
တည်ဆောက်ပုံဆိုင်ရာ ချိန်ညှိမှု – ခွန်အားနှင့် နာကျင်မှုတို့အကြား ကွာခြားချက်
ခွန်အား တစ်ခုတည်းနှင့် မလုံလောက်ပါ။ ထိမိသည့် အချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်၏ တည်နေပုံအနေအထား ချိန်ညှိမှုက ခွန်အားကို ထိရောက်စွာ ပို့ဆောင်နိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည် ထိခိုက်စေခြင်း ရှိ၊ မရှိကို ဆုံးဖြတ်ပေးသည်။
ကောင်းမွန်သော ခေါင်းတိုက်ချက်တစ်ခုအတွက် ဦးခေါင်း၊ လည်ပင်းနှင့် ကျောရိုးတို့သည် မျဉ်းဖြောင့်အတိုင်း ရှိနေသင့်သည်။ တိုက်ခိုက်သူများသည် ခေါင်းချိုး၍ မေးစေ့ကို ရုပ်သိမ်းထားပြီး မေးရိုးကို တင်းထားကြသည်၊ ယင်းက ခွန်အားကို အရိုးများမှတစ်ဆင့် ဖြတ်သန်းသွားစေသည်။ ဤနည်းဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်သည် စွမ်းအင်ကို ကောင်းစွာ ပို့ဆောင်ပေးနိုင်သည့် ခိုင်မာသော ထုထည်တစ်ခုကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ပါသည်။
အကယ်၍ ခန္ဓာကိုယ် တည်နေပုံ မမှန်ကန်ပါက ပြဿနာနှစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နိုင်သည်။ စွမ်းအင်သည် ရောက်ရှိသင့်သည့် နေရာသို့ မရောက်ဘဲ ပြန့်ကျဲသွားသောကြောင့် ခေါင်းတိုက်ချက် အားနည်းသွားသည်။ ထို့အပြင် မိမိကိုယ်ကို ဒဏ်ရာရရှိနိုင်ခြေလည်း တိုးလာသည်။ မှားယွင်းသော ခေါင်းတိုက်မှုသည် ပြုလုပ်သူအတွက် လည်ပင်းနာကျင်ခြင်း၊ မျက်နှာ ဒဏ်ရာရခြင်း သို့မဟုတ် ဦးနှောက်ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခြင်းတို့ကိုပင် ဖြစ်စေနိုင်သည်။ စတင်လေ့ကျင့်သူ အများအပြားသည် မှားယွင်းသော ခေါင်းတိုက်မှုကြောင့် ပြိုင်ဘက်ကဲ့သို့ပင် မိမိကိုယ်တိုင်လည်း နာကျင်နိုင်ကြောင်းကို ခက်ခက်ခဲခဲ သင်ခန်းစာ ယူကြရသည်။
ယင်းမှာ ခေါင်းတိုက်ခြင်းကို အလွန်အန္တရာယ်များသော အရာတစ်ခုအဖြစ် မြင်ကြသည့် အကြောင်းရင်း၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်သည်။ မှားယွင်းစွာ လုပ်ဆောင်ပါက အားနည်းရုံသာမကဘဲ အသုံးပြုသူကိုပါ အမှန်တကယ် ထိခိုက်စေနိုင်ပါသည်။
ရိုက်ခတ်မှုဆိုင်ရာ ရူပဗေဒ – နှစ်ဦးနှစ်ဖက် ပေးဆပ်ရမှု
ရူပဗေဒ ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် ခေါင်းတိုက်ခြင်းသည် အခြားသော ထိုးနှက်ချက်များကဲ့သို့ပင် လုပ်ဆောင်သည်။ ပိုမိုမြန်ဆန်သော လှုပ်ရှားမှုက ပိုမိုပြင်းထန်သော အားကို ဖြစ်စေသည်။ တိုက်ကွက်တွင် ပါဝင်သော ခန္ဓာကိုယ် အလေးချိန်ပိုများခြင်းသည် အရှိန်အဟုန် (Momentum) ကို ပိုတိုးစေသည်။ ထိတွေ့မှု မြန်ဆန်ပါက ရိုက်ခတ်မှုအား ပိုမိုမြင့်မားသည်။
သို့သော် ခေါင်းတိုက်ခြင်းတွင် ကြီးမားသော အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိသည်၊ ယင်းမှာ တိုက်ခိုက်သူ ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုအားကို ခံစားရခြင်း ဖြစ်သည်။ လက်ကို ပတ်တီး သို့မဟုတ် လက်အိတ်ဖြင့် ကာကွယ်ထားနိုင်သော လက်သီးထိုးချက်နှင့် မတူဘဲ ဦးခေါင်းခွံသည် တိုက်ရိုက် ထိခိုက်မှုကို ခံယူရသည်။ ထိခိုက်မှုကို မိမိကိုယ်တိုင် လုံးဝ မခံစားရဘဲ ခေါင်းတိုက်ရန် နည်းလမ်း မရှိပါ။
ထို့ကြောင့် ခေါင်းတိုက်ရာတွင် ရည်ရွယ်ချက်မှာ ထိခိုက်မှုအားလုံးကို ရှောင်လွှဲရန် မဟုတ်ဘဲ (ယင်းမှာ မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်)၊ ပြိုင်ဘက်ထက် သာလွန်သော အနေအထားတွင် ရှိနေရန်သာ ဖြစ်သည်။ တိုက်ခိုက်သူများသည် မိမိကိုယ်ကို ထိခိုက်မှု လျှော့ချရန်အတွက် ၎င်းတို့၏ ဦးခေါင်းခွံရှိ အမာဆုံးသော အစိတ်အပိုင်းများကို အသုံးပြု၍ ပြိုင်ဘက်၏ နူးညံ့သော နေရာများကို တိုက်ခိုက်ကြသည်။ စနစ်တကျ လုပ်ဆောင်လျှင်ပင် အန္တရာယ်အချို့ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ခေါင်းတိုက်မှုတိုင်းတွင် အပေးအယူ ရှိပါသည်။
နည်းဗျူဟာမြောက် အသုံးပြုခြင်း – ခွန်အားထက်မက ပိုမိုခြင်း
ခေါင်းတိုက်ခြင်းသည် ကြမ်းတမ်းသည်ဟု သိမှတ်ခြင်းရှိကြသော်လည်း ၎င်းတို့ကို လူတစ်ဦးကို လဲကျသွားစေရန်အတွက်သာ အဓိက အသုံးပြုခြင်း မဟုတ်ပါ။ ယင်းသည် ကြီးမားသော ထိခိုက်မှုကို ဖြစ်စေနိုင်သော်လည်း များသောအားဖြင့် တိုက်ခိုက်သူများသည် ပြိုင်ဘက်ကို နာကျင်စေရန်သာမဟုတ်ဘဲ နည်းဗျူဟာကျကျ အသုံးပြုလေ့ရှိကြသည်။
အဓိက အသုံးပြုပုံတစ်ခုမှာ အထူးသဖြင့် အနီးကပ် အနေအထားတွင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုးဝင်လာသော ပြိုင်ဘက်ကို ဟန့်တားရန် ဖြစ်သည်။ အချိန်ကိုက် ခေါင်းတိုက်လိုက်ခြင်းဖြင့် ပြိုင်ဘက်၏ အဟုန်ကို ဖြတ်တောက်နိုင်သည်။ ပြိုင်ဘက်ကို ထိန်းချုပ်ခွင့်ပေးမည့်အစား ခုခံသူက အားဖြင့် တန်ပြန်ရင်ဆိုင်ကာ ပြိုင်ဘက်၏ အချိန်ကိုက်မှုကို ပျက်ပြားစေပြီး တုံ့ဆိုင်းသွားစေနိုင်သည်။
တိုက်ခိုက်သူများ အလွန်နီးကပ်နေသည့် အချုပ်အသိုင်းဖြင့်လုံးထွေးနေချိန်တွင် ခေါင်းတိုက်ခြင်းမှာ ပို၍ပင် အသုံးဝင်သည်။ ၎င်းတို့သည် လက်သီးဖြင့် မမီနိုင်သော ပစ်မှတ်များကို တိုက်ခိုက်နိုင်ပြီး တံတောင်၊ ဒူးတို့ကဲ့သို့သော အခြား အနီးကပ်တိုက်ကွက်များနှင့် ကောင်းစွာ ပေါင်းစပ်နိုင်သည်။ ယင်းက ခေါင်းတိုက်ခြင်းကို ပိတ်ပင်ထားသော အားကစားများထက် အနီးကပ်တိုက်ခိုက်မှုပြုရာတွင် လက်ဝှေ့အား ပိုမို ရှုပ်ထွေး၍ ခန့်မှန်းရခက်ခဲစေသည်။
စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သက်ရောက်မှု
ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှုများအပြင် ခေါင်းတိုက်ခြင်းသည် ကြီးမားသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သက်ရောက်မှုလည်း ရှိသည်။ ခေါင်းတိုက်ခြင်းကို ခုခံရန် ကျင့်သားမရသေးသော တိုက်ခိုက်သူများသည် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် ကောင်းစွာတုံ့ပြန်မှုမလုပ်နိုင်ကြပါ။ ထိုးနှက်ချက်၏ အမှတ်မထင်ဖြစ်မှုနှင့် အသစ်အဆန်းဖြစ်မှုတို့က သူတို့ကို တွေဝေသွားစေနိုင်သည်။
ထိုသို့ တွေဝေသွားခြင်းက တိုက်ခိုက်သူများ၏ လုပ်ဆောင်ပုံကို ပြောင်းလဲစေသည်။ ယခင်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်ခဲ့သူသည် အနီးကပ် အနေအထားတွင် ပိုမို သတိထားလာနိုင်သည်။ ၎င်းတို့သည် အနီးကပ် ချုပ်ကိုင်ခြင်းမပြုမီ တုံ့ဆိုင်းသွားခြင်းမျိုး သို့မဟုတ် ယခင်တွင် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်မည့် အခြေအနေမျိုးကို ယခုတွင် ရှောင်ရှားခြင်းများ ပြုလုပ်လာနိုင်သည်။
တိုက်ခိုက်သူများသည် ဤပြောင်းလဲမှုကို အခွင့်ကောင်းယူနိုင်ကြသည်။ တိုက်ခိုက်ရေး အားကစားများတွင် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားခြင်းသည်ပင် တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အလမ်းများကို ဖန်တီးပေးနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ခေါင်းတိုက်ခြင်းသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုသာ မဟုတ်ဘဲ ပြိုင်ဘက်၏ အတွေးအခေါ်ကို သက်ရောက်မှုပေးနိုင်သော နည်းလမ်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပါသည်။
လေ့ကျင့်မှုနှင့် အဆင့်ဆင့်တိုးတက်ခြင်း – ကျွမ်းကျင်မှုကို ဘေးကင်းစွာ တည်ဆောက်ခြင်း
ခေါင်းတိုက်ခြင်းသည် အန္တရာယ်များသောကြောင့် ပေါ့ပေါ့တန်တန် မလေ့ကျင့်သင့်ပါ။ ကောင်းမွန်သော လေ့ကျင့်မှုကို ဖြည်းညင်းစွာ စတင်ရမည်ဖြစ်ပြီး အရှိန်နှင့်အား မထည့်မီ ထိန်းချုပ်မှုကို အဓိကထား အာရုံစိုက်ရမည် ဖြစ်သည်။
စတင်လေ့ကျင့်ရာတွင် များသောအားဖြင့် မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေရမည်နှင့် မည်သည့်အချိန်တွင် လှုပ်ရှားရမည်ကို သိရန် နှေးကွေးသော လှုပ်ရှားမှုလေ့ကျင့်ခန်းများဖြင့် စတင်သည်။ ထို့နောက် တိုက်ခိုက်သူများသည် တိကျမှုနှင့် ချိန်သားကိုက်မှု ကောင်းမွန်စေရန် ပစ်မှတ်များထိစေရန် လေ့ကျင့်ကြသည်။ ထိုအဆင့်များ ပြီးမှသာ စပါးရင်း (Sparring) အပေါ့စားထိုးကျင့်ရာ တွင် ခေါင်းတိုက်နည်းစနစ်ကို ဘေးကင်းစွာ အသုံးပြုလေ့ကျင့်ကြသည်။
ဤအဆင့်များကို ကျော်ခြင်းသည် မှားယွင်းမှုများကို ဖြစ်စေတတ်သည်။ စနစ်တကျ လေ့ကျင့်မှု မရှိလျင် တိုက်ခိုက်သူများသည် ခေါင်းတိုက်ချက်ကို မှားယွင်းစွာ ချိန်ရွယ်ခြင်း၊ လည်ပင်းကို အလွန်အမင်း အားကိုးခြင်း သို့မဟုတ် အကွာအဝေးကို မှားယွင်းတွက်ချက်ခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပြီး ယင်းတို့သည် ဒဏ်ရာရနိုင်ခြေကို ပိုမိုမြင့်မားစေသည်။ ထို့ကြောင့် အဆင့်ဆင့် လုပ်ဆောင်ဖို့ရန် အလွန်အရေးကြီးပါသည်။ ယင်းသည် အန္တရာယ်အားလုံးကို မဖယ်ရှားနိုင်သော်လည်း ရှောင်လွှဲ၍ရသော အမှားများကို ရှောင်ရှားရန် ကူညီပေးသည်။
ကြံ့ခိုင်မှု လေ့ကျင့်ခြင်း – အငြင်းပွားဖွယ်ရာ အလေ့အထတစ်ခု
အချို့သောသူများသည် ဦးခေါင်းခွံကို ထပ်ခါတလဲလဲ ထိခိုက်စေခြင်းဖြင့် ပိုမိုခိုင်မာလာအောင် လုပ်နိုင်သည်ဟု ထင်ကြသည်။ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိုဖိအားကို ကျင့်သားရသွားပြီး ခံနိုင်ရည် ပိုရှိလာမည်ဟူသော အယူအဆ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤနည်းလမ်းမှာ ငြင်းခုံစရာ ရှိသည်။ အရိုးများသည် ဖိအားအချို့ကြောင့် ပိုမိုသန်မာလာနိုင်သော်လည်း ဦးနှောက်သည် ထိုသို့ မဟုတ်ပါ။ ချက်ချင်းပြဿနာ မပေးသော ထိခိုက်မှုများသည်ပင် ရေရှည်တွင် ထိခိုက်နစ်နာမှုများ ဖြစ်စေနိုင်သည်။
ဤအချက်မှာ အရေးကြီးသော အချက်တစ်ချက် ဖြစ်သည်။ ချက်ချင်း ဒဏ်ရာမရရှိခြင်းသည် ပျက်စီးမှု မရှိခြင်းကို ဆိုလိုသည်မဟုတ်ပါ။ သေးငယ်သော ဒဏ်ရာများသည် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ စုပုံလာနိုင်ပြီး ဆိုးကျိုးများသည် ချက်ချင်းပေါ်မလာနိုင်ပါ။ ဤအန္တရာယ်များကြောင့် ပညာရှင် အများအပြားသည် ဦးခေါင်းခွံကို ကြံ့ခိုင်အောင် လုပ်ခြင်းသည် ထိုက်တန်မှု ရှိမရှိကို သံသယရှိကြသည်။
အန္တရာယ်များ – လက်ရှိချက်ချင်းနှင့် ရေရှည်ဆိုးကျိုးများ
ခေါင်းတိုက်ခြင်း၏ အန္တရာယ်များကို နှစ်မျိုးခွဲနိုင်သည်၊ ၎င်းတို့မှာ ချက်ချင်းဖြစ်ပေါ်သော ဒဏ်ရာများနှင့် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ စုပုံလာသော ပျက်စီးမှုများ ဖြစ်သည်။
ချက်ချင်းဖြစ်ပေါ်သော ဒဏ်ရာများကို မြင်တွေ့ရ လွယ်ကူသည်။ ၎င်းတို့တွင် အရိုးနှင့် အရေပြား ထိခိုက်မိရာမှ ကွဲပြဲခြင်း၊ နှာခေါင်းရိုးကျိုးခြင်း၊ သွားများ ပျက်စီးခြင်းနှင့် တစ်ခါတစ်ရံ အလဲထိုးခံရခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။ မျက်နှာကို မကြာခဏ ထိခိုက်သောကြောင့် သွေးထွက်ခြင်းသည် ပုံမှန်ဖြစ်လေ့ရှိပြီး ပွဲတစ်ပွဲသည် ရင်သပ်ရှုမောစရာ ပုံစံမျိုး မြန်မြန်ဖြစ်လာနိုင်သည်။
ပို၍ စိုးရိမ်စရာ ကောင်းသည်မှာ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ စုပုံလာသော ဦးနှောက်ဒဏ်ရာ ဖြစ်သည်။ ခေါင်းတိုက်မှုတိုင်းသည် ဦးနှောက်ကို လျင်မြန်စွာ လှုပ်ခါစေသည်။ ဦးနှောက်ဒဏ်ရာအဖြစ် တရားဝင်သတ်မှတ်ခံရခြင်း မရှိရင်တောင် ထိုအားသက်ရောက်မှုများသည် သေးငယ်သော ဒဏ်ရာများကို ဖြစ်စေနိုင်ပြီး ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်လာပါက နောက်ပိုင်းတွင် ကြီးမားသော ပြဿနာများကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။
ဤအချက်မှာ တိုက်ခိုက်ရေးအားကစား အများစုတွင် ခေါင်းတိုက်ခြင်းကို ပိတ်ပင်ထားသည့် အဓိက အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။ ခေါင်းတိုက်ခြင်းကို အသုံးပြုသည့်အခါတိုင်း တိုက်ခိုက်သူ နှစ်ဦးစလုံးတွင် အန္တရာယ် ရှိသည်။
လက်ဝှေ့တွင် ခေါင်းတိုက်ခြင်းကို အဘယ်ကြောင့် ဆက်လက်ထားရှိသနည်း
ဤအန္တရာယ်များ ရှိသော်လည်း လက်ဝှေ့တွင် ခေါင်းတိုက်ခြင်းကို ဆက်လက် ခွင့်ပြုထားခြင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ပါ။ ယင်းသည် ဤအားကစားတွင် ကွဲပြားသော ဦးစားပေးချက်များ ရှိကြောင်းကို ပြသနေသည်။
အကယ်၍ ခေါင်းတိုက်ခြင်းကို ဖယ်ရှားလိုက်ပါက ဤအားကစားသည် ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်သည်။ အနီးကပ် တိုက်ခိုက်မှုသည် အန္တရာယ် လျော့နည်းသွားမည်ဖြစ်ပြီး တိုက်ခိုက်သူများသည် တံတောင်နှင့် ဒူးများကို ပိုမို အသုံးပြုလာကြမည်ဖြစ်ရာ လက်ဝှေ့သည် အခြားသော အားကစားများနှင့် ပို၍ တူလာလိမ့်မည်။ ခေါင်းတိုက်ခြင်းကို ဆက်လက် ထားရှိခြင်းဖြင့် လက်ဝှေ့သည် ၎င်း၏ ထူးခြားသော ဟန်ကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ယင်းဖြင့် ခွင့်ပြုထားသော လှုပ်ရှားမှုများနှင့် ပတ်သက်၍ စည်းကမ်းပိုနည်းပါးသည့် ရှေးဟောင်း လက်ဗလာထိုးခြင်းစနစ်နှင့် ပို၍ နီးစပ်စေသည်။
ဤဆုံးဖြတ်ချက်သည် ယဉ်ကျေးမှုနှင့်လည်း သက်ဆိုင်သည်။ လက်ဝှေ့သည် ဘေးကင်းရေးထက် ထိရောက်မှုကို ပိုမို ဦးစားပေးသော ဝန်းကျင်တွင် ထွန်းကားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ခေတ်သစ် အားကစား အများစုသည် ရေရှည် ကျန်းမာရေးကို အာရုံစိုက်သော်လည်း လက်ဝှေ့တွင် စွန့်စားမှုသည် အားကစား၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟူသော ရှေးနည်းလမ်းအချို့ကို ဆက်လက် ကိုင်စွဲထားသည်။
တန်ဖိုးထားမှုဆိုင်ရာ မေးခွန်းတစ်ခု
လက်ဝှေ့တွင် ခေါင်းတိုက်ခြင်းသည် လှည့်ကွက်တစ်ခု သို့မဟုတ် အတိတ်မှ ကျန်ရစ်နေသော အရာတစ်ခုမျှသာ မဟုတ်ပါ။ ယင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်၏ လုပ်ဆောင်ပုံပေါ်တွင် အခြေခံထားသော လှုပ်ရှားမှုဖြစ်ပြီး နည်းဗျူဟာပိုင်းအရ အသုံးပြုနိုင်ကာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သက်ရောက်မှုလည်း ရှိသည်။ ယင်းသည် အဘယ်ကြောင့် ထိရောက်သည်ဆိုသည့်အပေါ် ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက်များ ရှိပါသည်။
သို့သော် ခေါင်းတိုက်ခြင်းသည် အမြဲတမ်း ပေးဆပ်မှုနှင့်အတူ လာသည်။ တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းသည် တိုက်ခိုက်သူ နှစ်ဦးစလုံးကို ထိခိုက်စေပြီး ရေရှည် အန္တရာယ်များမှာ လက်တွေ့ကျသည်။ ထို့ကြောင့် တိုက်ခိုက်ရေး အားကစား အများစုတွင် ခေါင်းတိုက်ခြင်းကို ခွင့်မပြုခြင်း ဖြစ်သည်။
လက်ဝှေ့သည် မတူညီသော လမ်းစဉ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ခေါင်းတိုက်ခြင်းကို ခွင့်ပြုထားခြင်းသည် တိုက်ခိုက်မှုကို ပိုမို စစ်မှန်စေပြီး ကန့်သတ်ချက် နည်းပါးစေသည်။ ဤအရာမှာ မှန်ကန်သည် သို့မဟုတ် မမှန်ကန်သည်မှာ တိုက်ခိုက်ရေး အားကစားတစ်ခုသည် မည်သို့ဖြစ်သင့်သည်ဟု လူတို့၏ ယူဆချက်များအပေါ်တွင် မူတည်ပါသည်။ အချို့က ဘေးကင်းရေးနှင့် ရေရှည်ကျန်းမာရေးသည် အရေးအကြီးဆုံးဟု ယူဆကြသည်။ အချို့ကမူ အားကစားသည် တိုက်ခိုက်ခြင်း၏ စစ်မှန်သော (တစ်ခါတစ်ရံ ကြမ်းတမ်းသော) ဘက်ခြမ်းကို ပြသသင့်သည်ဟု ထင်မြင်ကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင်မူ ခေါင်းတိုက်ခြင်းသည် တိုက်ကွက်မှုတစ်ခုမျှသာ မဟုတ်ပါ။ ယင်းသည် ထိုအားကစားတွင် မည်သည့်တန်ဖိုးထားမှုများက အရေးကြီးသည်ကို ပြသခြင်း ဖြစ်သည်။
