တိုက်ခိုက်ရေးသမားအများစုအတွက် မိမိရွေးချယ်ထားသည့် ကိုယ်ခံပညာမွေးဖွားရာနိုင်ငံတွင် သွားရောက်ယှဉ်ပြိုင်ခွင့်ရဖို့ဆိုတာ အလွန်ရှားပါးသည့် အခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်သည်။ ထိုထက်ပင် ရှားပါးသည်မှာ ထိုအခွင့်အရေးကို ကိုယ်တိုင်လိုက်လံရှာဖွေသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ဒန်နီ လီ အက်ရှ်ဖီးလ်ဒ် (Dani Lee Ashfield) အတွက်မူ ထိုခရီးစဉ်သည် လက်တွေ့ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဝေလနိုင်ငံမြောက်ပိုင်း၊ ဒီးဆိုက်မြို့ (North Wales, Deeside) မှ ရှုံးပွဲမရှိ တိုက်ခိုက်ရေးသမား ဒန်နီသည် Lethwei Fighting Championship (LFC) ၏ ပထမဆုံးပြိုင်ပွဲတွင် လက်ဝှေ့စင်မြင့်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တက်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ရန် ပြင်ဆင်လျက်ရှိသည်။ သူမသည် ဘောက်ဆင်နှင့် ဗလာလက်သီး ဘောက်ဆင်ပြိုင်ပွဲများတွင် ၄ ပွဲနိုင်၊ ၀ ပွဲရှုံး၊ ၀ ပွဲသရေ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်မှတ်တမ်း ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့်အပြင် ရိုးရာ ရှိုတိုကန် (Shotokan) ဗလာလက်သီးကရာတေး ဥရောပချန်ပီယံဘွဲ့ကိုလည်း ဆွတ်ခူးထားသူဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် လက်ဝှေ့စည်းမျဉ်းများနှင့် ကိုက်ညီစေရန် လအတန်ကြာ သီးသန့်လေ့ကျင့်ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် မြန်မာနိုင်ငံသို့ လာရောက်မည်ဖြစ်သည်။

“မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှုရဲ့ သမိုင်းဝင်ပြီး နက်ရှိုင်းတဲ့နေရာတစ်ခုမှာရှိနေတဲ့ ဒီရိုးရာအားကစားနည်းမှာ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ စမ်းသပ်ရမယ့်အတွက် အရမ်းကို နှိမ့်ချဂုဏ်ယူမိသလို စိတ်လှုပ်ရှားမိပါတယ်” ဟု ဒန်နီ က ဆိုသည်။
“ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့၊ ဒီအားကစားရဲ့ အခြေအမြစ်တွေကို လေးစားမှုပြသဖို့နဲ့ ပရိသတ်တွေအတွက် အံ့ဖွယ်စွမ်းဆောင်ရည်တွေကို ပြသဖို့ ကျွန်မ မျှော်လင့်စောင့်စားနေပါတယ်။”

စစ်မှန်မှုကို ရှာဖွေနေသော ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ဦး

ဤနေရာအထိ သူမ၏ခရီးလမ်းသည် လက်ဝှေ့ကြိုးဝိုင်းထဲတွင် စတင်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပေ။ ဒန်နီ သည် အသက်ရှစ်နှစ်အရွယ်တွင် ရိုးရာကရာတေးကို စတင်လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။ အသက်ဆယ့်လေးနှစ်တွင် ဝေလ၊ နိုင်ငံအဆင့်နှင့် ဥရောပချန်ပီယံဆုများအပါအဝင် ဆုဖလားပေါင်း ၂၄ ခုကို ဆွတ်ခူးရရှိခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ခရီးသွားလာရေးနှင့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး အခက်အခဲများကြောင့် ပြိုင်ပွဲများနှင့် ဝေးကွာသွားခဲ့ရသော်လည်း၊ ထိုဝေးကွာခဲ့ရသည့် နှစ်များသည် ကိုယ်ခံပညာအပေါ် သူမ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ဘယ်သောအခါမှ အဆုံးမသတ်စေခဲ့ပေ။

အရွယ်ရောက်လာသောအခါ သူမအတွက်မှန်ကန်သည်ဟုခံစားရမည့် ကိုယ်ခံပညာဟန်ပန်တစ်ခုကို ရှာဖွေနေရင်း ဘောက်ဆင်၊ MMA နှင့် လက်ဗလာဘောက်ဆင်တို့မှတစ်ဆင့် ပြန်လည်ကြိုးစားလာခဲ့သည်။

“လက်ဝှေ့က ကျွန်မရှာဖွေနေခဲ့တဲ့ စစ်မှန်မှုနဲ့ တိကျမှုတို့ကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့ပါတယ်။”

လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်က ကရာတေးဆရာဟောင်းတစ်ဦးသည် သူမကို လက်ဝှေ့နှင့် ပထမဆုံး မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ ထိုအချိန်ကာလတွင် ယင်းကို အလေးအနက်ထား လေ့ကျင့်လိုက်စားရန် လက်တွေ့ကျသောနည်းလမ်းမျိုး ယူကေနိုင်ငံတွင် မရှိခဲ့ပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် ဆွီဒင်နိုင်ငံ၌ လက်ဝှေ့ စည်းမျဉ်းများဖြင့် လေ့ကျင့်ခဲ့သော်လည်း ဤအားကစားနည်း ထွန်းကားရာနိုင်ငံတွင် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အတွေ့အကြုံယူလိုသေးသည်။ ပွဲစီစဉ်သူ နစ်ခ်ချက်မန်း (Nick Chapman) မှတစ်ဆင့် ထိုအခွင့်အရေးသည် နောက်ဆုံးတွင် အကောင်အထည်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဒန်နီ ကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သောအရာမှာ နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်ရေးအားကစားနည်းတစ်ခု၏ စိန်ခေါ်မှု နောက်တစ်မျိုးသက်သက်ကြောင့်သာ မဟုတ်ပေ။

“လူတွေက ဒါကို ကြမ်းတမ်းတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစရာကောင်းတယ်လို့ ကျွန်မပြောလိမ့်မယ်လို့ မှန်းဆကြပေမယ့် ကျွန်မကတော့ ဒီကိုယ်ခံပညာရဲ့ စစ်မှန်မှုကို မြင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါက အရမ်းကို စွဲမက်ဖို့ကောင်းတာကို တွေ့ခဲ့ရပြီး ကိုယ်ခံပညာရပ်တွေကို ပြန်လည်ချစ်မြတ်နိုးလာအောင် လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်ခဲ့ပါတယ်။”

လက်ဝှေ့အတွက် ပြင်ဆင်ခြင်း

ထိုအမြင်ကပင် ဤခရီးစဉ်အတွက် သူမပြင်ဆင်ခဲ့သည့်ပုံစံကို ပုံဖော်ပေးခဲ့သည်။ သူမ၏လေ့ကျင့်မှုသည် သာမရိုးကျဘောက်ဆင်ထက် ရိုးရာလက်ဝှေ့စည်းမျဉ်းများအောက်တွင် ပိုမိုအရေးပါသော ကျွမ်းကျင်မှုများအပေါ် အဓိကထားခဲ့သည်။ သူမ၏ကိုယ်ပိုင်တိုက်ခိုက်ရေးဟန် ဖြစ်လာသော ဖိအားပေးတိုက်ခိုက်သည့်ပုံစံကို ဆက်လက်တည်ဆောက်နေစဉ်မှာပင်၊ ဆက်တိုက်တံတောင်ရိုက်ချက် နည်းစနစ်များ၊ အချုပ်အသိုင်းအတွင်း ထိန်းချုပ်ခြင်း၊ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုမြင့်တင်ခြင်း၊ လက်သန်စွမ်းရေးနှင့် ခေါင်းတိုက်ခြင်းဆိုင်ရာ လှုပ်ရှားမှုများအပေါ် လပေါင်းများစွာ အချိန်ယူလေ့ကျင့်ခဲ့သည်။

အရပ် ၅ ပေ ၄ လက်မနှင့် ကိုယ်အလေးချိန် ၅၈ ကီလိုဂရမ်ရှိသော သူမသည် မြန်မာနိုင်ငံ၌ ယှဉ်ပြိုင်ရမည့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်များအတွက် ပြင်ဆင်ရန် ပိုမိုကိုယ်ခန္ဓာကြီးမားသော လေ့ကျင့်ဖော်များနှင့်လည်း ပုံမှန် ထိုးသတ်ရေးလေ့ကျင့်မှုများကို ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။

“ရိုးရာလက်ဝှေ့ရဲ့ သူရဲကောင်းစိတ်ဓာတ်ကို ဂုဏ်ပြုဖို့အတွက်၊ ပြင်းထန်တဲ့ ထိုးသတ်မှုတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိရုံသာမက အဲဒီအတိုင်း ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ များစွာလေ့ကျင့်ထားပြီး တိုက်ပွဲဝင်စမ်းသပ်ခံထားရတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့အတူ ကျွန်မ ကြိုးဝိုင်းထဲကို ဝင်ရောက်လာမှာပါ။”

ကြိုးဝိုင်းအပြင်ဖက် မြန်မာနိုင်ငံအတွေ့အကြုံ

ဒန်နီအတွက်တော့ ယခုခရီးစဉ်သည် ကြိုးဝိုင်းအတွင်း ယှဉ်ပြိုင်ရုံသက်သက် မဟုတ်ပါ။

မြန်မာနိုင်ငံသို့ မလာရောက်မီကပင် သူမသည် မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှုနှင့် လက်ဝှေ့သမိုင်းအကြောင်း စာအုပ်များကို ဝယ်ယူဖတ်ရှုခဲ့သည်။ သူမအနေဖြင့် လာရောက်ယှဉ်ပြိုင်ရုံထက် လက်ဝှေ့၏ အစဉ်အလာနှင့် ယဉ်ကျေးမှုကိုပါ နားလည်သဘောပေါက်လိုကြောင်း အကြိမ်ကြိမ် ပြောဆိုခဲ့ဖူးသည်။ မြန်မာနိုင်ငံသို့ လာရောက်မည့်အစီအစဉ်ကို ကြေညာပြီးနောက် ရရှိခဲ့သည့် ကြိုဆိုမှုများကလည်း ထိုစိတ်ဆန္ဒကို ပိုမိုခိုင်မာစေခဲ့သည်။

“နစ်ခ် က ဆိုရှယ်မီဒီယာမှာ ပို့စ်တင်လိုက်တဲ့အခါ မြန်မာက လူတွေဆီက နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုမှုတွေ၊ စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ကူညီပေးဖို့ ကမ်းလှမ်းမှုတွေ အများကြီးရခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီတုံ့ပြန်မှုတွေကို မြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ‘ဒီခရီးကို သွားဖြစ်အောင် သွားမယ်’ လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါ။”

လေ့ကျင့်ရေးအပြင် မြန်မာနိုင်ငံ၏ နေ့စဉ်ဘဝကိုလည်း ကိုယ်တိုင်ခံစားလိုစိတ် ပြင်းပြနေသည်။ ဒေသခံများနှင့် တွေ့ဆုံခြင်း၊ လေ့ကျင့်ချိန်များကြား ရန်ကုန်မြို့ကို လေ့လာလည်ပတ်ခြင်းတို့ကိုလည်း မျှော်လင့်ထားသည်။

“မြန်မာလူမျိုးတွေအကြောင်း ကောင်းတဲ့အရာတွေပဲ ကြားရပါတယ်။ မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ကိုယ်တိုင်ခံစားချင်ပါတယ်။ စစ်မှန်တဲ့ မြန်မာအတွေ့အကြုံကို ရရှိရတော့မယ်ဆိုတဲ့အတွေးက ကျွန်မကို တကယ်စိတ်လှုပ်ရှားစေပါတယ်။”

ကိုယ့်အတွက်သာ မဟုတ်သော တိုက်ပွဲ

ယခုအခွင့်အရေးသည် သူမ၏ တိုက်ခိုက်ရေးဘဝတစ်ခုတည်းထက် ကျော်လွန်သည်ကို ဒန်နီအနေဖြင့် အသိအမှတ်ပြုမိသည်။

သူမ၏သားကို တစ်ဦးတည်း ပြုစုပျိုးထောင်နေသူ မိခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဇွဲလုံ့လနှင့် ကြိုးစားမှုက ဘာကိုဖန်တီးနိုင်သည်ကို သားဖြစ်သူအား ပြသလိုသည်။ အော်တစ်ဇင် (Autism) ရှိသူတစ်ဦးဖြစ်သည့်အပြင် အော်တစ်ဇင်ဆိုင်ရာ ဥရောပ သံတမန် (European Ambassador for Autism) တစ်ဦးလည်းဖြစ်သော သူမက စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုနှင့် စိတ်အပ်နှံမှုတို့ဖြင့် တစ်ချိန်က မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ခဲ့ရသည့် အခွင့်အလမ်းများကို ဖန်တီးနိုင်ကြောင်း အခြားသူများကို မြင်စေလိုသည်။

“လက်ဝှေ့က ကျွန်မရဲ့ အိပ်မက်ဖြစ်ခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာရှိပါပြီ။ ဒီခြေလှမ်းကို လှမ်းလိုက်ခြင်းအားဖြင့် ယူကေနှင့် အနောက်နိုင်ငံတွေက အမျိုးသမီးတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေအတွက် ဒီရိုးရာအားကစားကို မြင်တွေ့ပြီး သူတို့လည်း လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာ သိစေချင်ပါတယ်။”

“ကျွန်မဟာ တိုက်ခိုက်ဖို့တစ်ခုတည်းနဲ့ မြန်မာနိုင်ငံကို လာတာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ မြန်မာပရိသတ်တွေကို သိစေချင်ပါတယ်။ မြန်မာ့သမိုင်းကို ဂုဏ်ပြုဖို့၊ ဒီလှပတဲ့ အားကစားကို ကမ္ဘာတစ်ဝန်းက လူတွေလည်း လေးစားတန်ဖိုးထားလာအောင် တံတားတည်ဆောက်ဖို့ လာတာပါ။”

ကျေးဇူးတင်ထိုက်သူများကို ကျေးဇူးတင်ခြင်း

ဒန်နီက သူမြန်မာနိုင်ငံသို့ ရောက်ရှိလာနိုင်ခြင်းမှာ လူတစ်ယောက်တည်း၏ ကြိုးစားမှုမဟုတ်ကြောင်း အလေးအနက် ပြောဆိုသည်။

သူမ၏ နည်းပြဖြစ်သူ North Wales Fight Academy မှ ဒန်နီဒစ်ဆွန် (Danny Dixon) သည် ဗြိတိန်ရှိ အားကစားရုံအများစုနှင့် မရင်းနှီးသေးသော လက်ဝှေ့အားကစားကို လိုက်စားရန် သူမကို အစဉ်တစိုက် အားပေးထောက်ခံခဲ့သူဖြစ်သည်။

“ကျွန်မဘဝရဲ့ အခက်ခဲဆုံးအချိန်မှာ အဲဒီအားကစားရုံထဲကို ပထမဆုံး ဝင်လာခဲ့တုန်းက သူက ကျွန်မကို အိမ်တစ်လုံးပေးခဲ့ပါတယ်။ ရုံထဲမှာတော့ ကျွန်မရဲ့ နည်းပြ၊ ရုံအပြင်မှာတော့ မိတ်ဆွေစစ်တစ်ယောက်ပါ။ သူ့ရဲ့ အားပေးမှု၊ အသိပညာနဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ ခြောက်လအတွင်း ထောက်ပံ့ပေးမှုတွေ မရှိခဲ့ရင် ဒီနေရာကို ကျွန်မ ရောက်လာခဲ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။”

ထို့အပြင် နှစ်ပေါင်းများစွာ မက်ခဲ့သည့် အိပ်မက်ကို လက်တွေ့ဖြစ်လာစေရန် ကူညီပေးခဲ့သည့် ပွဲစီစဉ်သူ နစ်ခ်ချက်မန်း ကိုလည်း အထူးကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။

“ကျွန်မတို့ မတွေ့ခင်ကတည်းက Nick က အမြဲတမ်း ဆက်သွယ်နေခဲ့ပြီး ဒီအိပ်မက်ကို အကောင်အထည်ဖော်နိုင်အောင် နည်းပြတစ်ယောက်လို၊ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်လို ကူညီပေးခဲ့ပါတယ်။”

ဒန်နီအဖို့ အကြီးမားဆုံး လှုံ့ဆော်မှုကတော့ သားဖြစ်သူပင် ဖြစ်သည်။

“သားက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ အကြီးမားဆုံး တွန်းအားပေးသူပါ။ အော်တစ်ဇင် ဖြစ်နေတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘယ်လိုတံဆိပ်ကပ်ခံရတာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်ရဲ့ပန်းတိုင်ကို အရောက်လှမ်းနိုင်တယ်ဆိုတာ သူ့ကို ပြချင်ပါတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်နေဖို့သာ အရေးကြီးပါတယ်။ ကျန်တာတွေက ဆက်ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။”

Lethwei Fighting Championship (LFC) ၏ ပထမဆုံးပြိုင်ပွဲတွင် ဒန်နီ ကြိုးဝိုင်းပေါ်သို့ တက်လာသည့်အချိန်၊ မြန်မာပရိသတ်များ မြင်တွေ့ရမည်မှာ နိုင်ငံခြားမှ လာရောက်ယှဉ်ပြိုင်သည့် တိုက်ခိုက်ရေးသမားတစ်ဦးသာ မဟုတ်ပါ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုက်လံရှာဖွေခဲ့သည့် အိပ်မက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် လက်ဝှေ့မွေးဖွားရာမြေသို့ ကိုယ်တိုင်လာရောက်ကာ ပြင်ဆင်မှု၊ လေးစားမှုနှင့် စွမ်းဆောင်ရည်တို့ဖြင့် မိမိကိုယ်ကို သက်သေပြရန် အသင့်ဖြစ်နေသည့် တိုက်ခိုက်ရေးသမားတစ်ဦးကို မြင်တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။