မြန်မာ့ရိုးရာလက်ဝှေ့သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကြမ်းတမ်းဆုံးသော တိုက်ခိုက်ရေးအားကစားနည်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်ဟု လူအများက ဆိုကြပြီး ထိုဂုဏ်သတင်းမှာလည်း ချဲ့ကားပြောဆိုထားခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဗလာလက်သီးဖြင့် ထိုးသတ်ခြင်း၊ ခေါင်းတိုက်ခြင်း၊ ထိုးချက်သက်သာစေမည့် လက်အိတ်များ မပါရှိခြင်းနှင့် အမှတ်ပေးစနစ်ထက် အလဲထိုးခြင်းကိုသာ အဓိကထားခြင်းတို့က ကစားသမားများကို ပြတ်သားပြီး ထိခိုက်မှုပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများပြုလုပ်ရန် တွန်းပို့လေ့ရှိသည်။

သို့သော် ထိုဂုဏ်သတင်းကြောင့်ပင် ခေတ်သစ် MMA ကို ကြည့်ရှုလေ့ရှိသူများအတွက် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေတတ်သည်။

လက်ဝှေ့သည် လုံးဝဥဿုံ မတ်တပ်ရပ် တိုက်ခိုက်ရသော စနစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကစားသမားများသည် မတ်တပ်ရပ်လျက် ထိုးသတ်ခြင်း၊ နပန်းလုံးခြင်းနှင့် ပစ်ပေါက်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်နိုင်သော်လည်း တစ်ဦးဦး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်နှင့် ပွဲကို ရပ်နားလိုက်သည်။ မြေပြင်တွင် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ခြင်း၊ နေရာယူ ထိန်းချုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် အရှုံးပေးအောင် ပြုလုပ်ခြင်းတို့ မရှိပေ။ အလဲထိုးခံရခြင်းမှလွဲ၍ လဲကျသွားသည့်အခါတွင် ပြန်လည်မတ်တပ်ရပ်အနေအထားဖြင့် ပွဲကို ပြန်လည် စတင်စေသည်။

Ultimate Fighting Championship (UFC) ကဲ့သို့သော ပြိုင်ပွဲများမှတစ်ဆင့် MMA ၏ လွှမ်းမိုးမှုများပြားသည့် ယနေ့ခေတ်တွင်မူ ဤအချက်သည် ကြီးမားသော လစ်ဟာချက်တစ်ခုကဲ့သို့ ထင်ရနိုင်သည်။ မြေပြင်တိုက်ခိုက်နည်းများကို ဘရာဇီးလ် ဂျူဂျစ်ဆု (BJJ) သို့မဟုတ် ဂျူဒိုကဲ့သို့သော စနစ်များတွင် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည့် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းသည် ပြိုင်ဘက်ကို အပြီးတိုင် အနိုင်ယူရန် လိုအပ်သော အချက်ဖြစ်သည်ဟု ယူဆကြသည်။

ထို့ကြောင့် မေးခွန်းတစ်ခုမှာ သဘာဝအတိုင်း ထွက်ပေါ်လာသည် – ထိရောက်မှုကို အင်မတန်အလေးထားသော စနစ်တစ်ခုက တိုက်ခိုက်ရေး၏ အဓိကအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်သော မြေပြင်တိုက်ခိုက်ရေးကို ဘာကြောင့် လျစ်လျူရှုထားရသနည်း။

ထိုမေးခွန်း၏ အမှားမှာ မေးခွန်းနောက်ကွယ်က ယူဆချက်ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကိုယ်ခံပညာစနစ်အားလုံးက တူညီသောပြဿနာတစ်ခုတည်းကိုသာ ဖြေရှင်းရန် ကြိုးစားနေကြသည်ဟု ယူဆထားသည်။ လက်ဝှေ့သည် ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။

လက်ဝှေ့သည် တိုက်ခိုက်ရေးသက်သက်မဟုတ်ဘဲ ယဉ်ကျေးမှုတစ်ရပ်လည်း ဖြစ်သည်

လက်ဝှေ့ကို တိုက်ခိုက်ရေးအားကစားတစ်ခုတည်းအဖြစ် မြင်မည့်အစား ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ ဖော်ပြချက်တစ်ခုအဖြစ် ရှုမြင်ခြင်းက ပို၍ အထောက်အကူပြုသည်။

လက်ဝှေ့၏ အနှစ်သာရမှာ နည်းစနစ်များအပေါ်တွင်သာ တည်ဆောက်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ နည်းဗျူဟာပိုင်းထက် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အကန့်အသတ်တစ်ခုအဖြစ် ပိုမိုလုပ်ဆောင်သော အတွေးအခေါ်တစ်ခုအပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်- ၎င်းမှာ “လဲကျနေသူကို မတိုက်ခိုက်ရ” ဟူသော အချက်ပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် သေးငယ်သော ကန့်သတ်ချက် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းက စနစ်တစ်ခုလုံး၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို သတ်မှတ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ရိုးရာလက်ဝှေ့ပွဲများအတွင်း အတွေ့အကြုံရှိသော ဒိုင်လူကြီးများနှင့် အခမ်းအနားမှူးများသည် ပွဲကြည့်ပရိသတ်များ သိရှိနားလည်စေရန်နှင့် ကစားသမားများကို အားပေးရန်အတွက် လက်ဝှေ့၏ အခြေခံဒေါက်တိုင်များအကြောင်းကို လင်္ကာများဖြင့် ရွတ်ဆိုလေ့ရှိကြသည် –

“ကျောကျ ကျောမြေကပ်၊ ရင်ကျ ရင်မြေကပ်၊ ဘေးကျ ဘေးမြေကပ်၊ ဤထိချင်း သုံးပါးညီညွတ်ပါလျက်၊ အပေါ်က လူမှ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်လျှင်၊ တိုက်ခိုက်သူ အရှုံး။”

ဤစည်းကမ်းသည် မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှု၏ ပိုမိုကျယ်ပြန့်သောတန်ဖိုးထားမှုကို ထင်ဟပ်စေသည်။ လဲကျနေသူကို တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ထိရောက်သော သို့မဟုတ် လက်တွေ့ကျသော လုပ်ရပ်ဟု မမြင်ဘဲ ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့သော လုပ်ရပ်အဖြစ်သာ မြင်ကြသည်။ သမိုင်းအစဉ်အလာအရ ပြိုင်ဘက်များကို မတ်တပ်ရပ်နိုင်ရန် အခွင့်အရေးပေးရုံသာမက တစ်ခါတစ်ရံ ပြန်လည်ထူမပေးရန်အထိပင် မျှော်လင့်ထားကြသည်။

ထိုအတွေးအခေါ်သည် ကြိုးဝိုင်းအပြင်ဘက်မှ မြစ်ဖျားခံလာခြင်း ဖြစ်သည်။ မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ ဆုံးမသင်ကြားချက်များတွင် ကလေးဘဝကပင် ရိုးရှင်းသော အခြေခံမူတစ်ခုကို သင်ကြားပေးလေ့ရှိသည် –

“လဲသူထူပေးပါ“

ဤကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ကန့်သတ်ချက် ရှိနေပြီဆိုလျှင် မြေပြင်တိုက်ခိုက်မှု မရှိခြင်းသည် နည်းစနစ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကန့်သတ်ချက်သာ မဟုတ်တော့ပေ။ ၎င်းသည် ကိုယ်ချင်းစာတရားကို တန်ဖိုးထားသည့် စနစ်၏ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ မူဘောင်မှ တိုက်ရိုက်ဆင်းသက်လာသည့် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်ချက် ဖြစ်သည်။

လက်ဝှေ့ပွဲများအတွင်း ကြေညာသူများ မကြာခဏ ရွတ်ဆိုလေ့ရှိသော အခြာစာချိုးတစ်ပုဒ်လည်း ရှိသေးသည် –

“သတ္တိကိုအရင်းတည်၊ ဥာဏ်ကိုမြေကတုတ်၊ ပညာစွမ်းချွန်းကဲ့သို့အုပ်။”

၎င်းတို့မှာ စိတ်ကူးယဉ် ဆောင်ပုဒ်များ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့သည် တိုက်ပွဲတစ်ပွဲ မည်သို့ဖြစ်ပျက်သင့်သည်ကို ဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သတ္တိကို တည့်တည့်မတ်မတ် တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြင့် ပြသသည်။ အချိန်ဆွဲခြင်း သို့မဟုတ် တိုက်ခိုက်မှုမှ ရှောင်လွှဲခြင်းဖြင့် ပုန်းကွယ်နေခြင်းမျိုး မရှိပေ။ ဉာဏ်ကိုမူ အချိန်ကိုက် တိုက်ခိုက်ခြင်း၊ အကွာအဝေးကို ထိန်းချုပ်ခြင်းနှင့် ပြိုင်ဘက်၏ အခြေအနေကို ဖတ်နိုင်ခြင်းတို့တွင် တွေ့ရသည်။ ပညာဆိုသည်မှာ ထိုဆုံးဖြတ်ချက်များနှင့် နည်းစနစ်များကို ဖိအားများအောက်တွင် မည်မျှ ကောင်းမွန်စွာ အကောင်အထည်ဖော်နိုင်သနည်း ဆိုသည့် အချက်ဖြစ်သည်။

ထိုဖွဲ့စည်းပုံအတွင်း၌ ကစားသမားနှစ်ဦးစလုံးသည် မတ်တပ်ရပ်လျက်၊ အပြန်အလှန် တုံ့ပြန်နိုင်လျက်နှင့် တန်းတူရည်တူ အနေအထားဖြင့် ယှဉ်ပြိုင်ကြရန် မျှော်လင့်ထားသည်။ မြေပြင်တိုက်ခိုက်မှုမှာမူ ထိုအချက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။ တစ်စုံတစ်ဦးကို မြေပြင်တွင် ချုပ်ကိုင်ထားခြင်း သို့မဟုတ် လှုပ်ရှားမရအောင် ပြုလုပ်ထားခြင်းသည် နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အပြန်အလှန် ယှဉ်ပြိုင်ရသည့် ပုံစံနှင့် မကိုက်ညီတော့ဘဲ တစ်ဖက်သတ် ဆန်သွားစေသည်။

ရိုးရာလက်ဝှေ့ ဆရာကြီးများအား ဤရိုးရာ၏ အစအနကို မေးမြန်းသည့်အခါ

“လူသည် မတ်တတ်ရပ်သွားသော သတ္တဝါမျိုးဖြစ်ကာ တိုက်ခိုက်မှုများကိုလည်း မတ်တပ်ရပ်၍ အဓိကလုပ်ကြသည်” ဟု ရှင်းပြကြသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ရိုးရှင်းလွန်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ကြီးမားသော မူဘောင်စနစ်အတွင်း၌မူ ဤအချက်မှာ ခိုင်မာလှသည်။ ခန္ဓာကိုယ်၏ ရပ်တည်ချက် အနေအထားသည် တရားမျှတမှုအပေါ် ထားရှိသော ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ မျှော်လင့်ချက်နှင့် ထပ်တူကျနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မြေပြင်တိုက်ခိုက်ရေးကို ပယ်ဖျက်သော စည်းမျဉ်းများ

လက်ဝှေ့ပြိုင်ပွဲစည်းမျဉ်းများသည် အထက်ပါတန်ဖိုးများကို အဆင့်တိုင်းတွင် ပိုမိုခိုင်မာတည်ရှိစေသည်။

အချုပ်အသိုင်းလုပ်ခြင်း၊ ခြေထိုးခြင်းနှင့် ပစ်ပေါက်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်နိုင်သော်လည်း ယင်းတို့သည် များသောအားဖြင့် အမှတ်သာလွန်မှုရရှိရန် အထောက်အကူမပြုပေ။ တစ်စုံတစ်ဦးကို မြေပြင်တွင် ဖိထားရန် တွန်းအားမရှိပေ၊ အကြောင်းမှာ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းက အနိုင်ရရှိရန် နီးစပ်မှုမရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပွဲစဉ်များကို အလဲထိုးခြင်း သို့မဟုတ် ဒိုင်ပွဲရပ်ခြင်းတို့ဖြင့်သာ ဆုံးဖြတ်ပြီး နေရာယူထိန်းချုပ်နိုင်မှုအသာစီး ဖြင့် မဆုံးဖြတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ကစားသမားတစ်ဦး မြေပြင်သို့ လဲကျသွားသည်နှင့် ပွဲကို ခေတ္တရပ်နားသည်။ ဆက်တိုက်ထိုးနှက်ခြင်း မရှိ။ နပန်းလုံးခြင်း မရှိ။ မြေပြင်တွင် ဆက်လက်ချုပ်ကိုင်ထားရန် ကြိုးစားခြင်းအတွက်လည်း အသာစီးရမှု မရှိပေ။

မြေပြင်တိုက်ခိုက်မှုကို သဘောတရားအရ ပိတ်ပင်ထားခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ဤအခြေအနေများအောက်တွင် မြေပြင်တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်ချက် သို့မဟုတ် လုပ်ဆောင်ချက် အလိုအလျောက် ကင်းမဲ့သွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထိုအခြေအနေများကြောင့်ပင် လက်ဝှေ့စနစ်အတွင်းမှ မြေပြင်တိုက်ခိုက်မှုသည် သဘာဝအလျောက် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြည့်စုံသော မတ်တပ်ရပ်တိုက်ခိုက်မှုစနစ်

ထို့အပြင် နည်းစနစ်ပိုင်းအရ ပြောရလျှင် လက်ဝှေ့တွင် မြေပြင်တိုက်ခိုက်မှုဖြင့် ဖြည့်ဆည်းရန် လိုအပ်သည့် ဟာကွက်မျိုးလည်း အမှန်တကယ် မရှိပေ။

အခြားသော တိုက်ခိုက်ရေးအားကစားနည်းများစွာတွင် ဝင်အချုပ်အသိုင်းလုပ်ခြင်းသည် မြေပြင်ပေါ်နပန်းလုံးခြင်းသို့ ကူးပြောင်းရန် တံတားသဖွယ် လုပ်ဆောင်ပေးသည်။ လက်ဝှေ့တွင်မူ အချုပ်အသိုင်းလုပ်ခြင်းသည် အန္တရာယ်အရှိနိုင်ဆုံး အကွာအဝေးများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ တံတောင်၊ ဒူးနှင့် ခေါင်းတိုက်ခြင်း အားလုံးသည် အလွန်နီးကပ်သော အကွာအဝေးတွင် အသုံးဝင်လာသည်။

အကွာအဝေးကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ခြင်းက ပို၍ ဘေးကင်းသွားစေသည်မဟုတ်ဘဲ ပို၍ ပြင်းထန်လွယ်စေလာသည်။

၎င်းက နည်းဗျူဟာပိုင်းဆိုင်ရာ ရှုထောင့်တစ်ခုလုံးကို ပြောင်းလဲစေသည်။ မတ်တပ်ရပ်တိုက်ခိုက်မှုတွင် အဝေးမှ တိုက်ခိုက်ခြင်း၊ အလယ်အလတ်အကွာအဝေး အပြန်အလှန်တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ခြင်းတို့ ထည့်သွင်းပါဝင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ မြေပြင်တိုက်ခိုက်မှုဖြင့် ဖြေရှင်းရမည့် လစ်ဟာနေသော နေရာလွတ်ဟူ၍ မရှိပေ။ မတ်တပ်ရပ်တိုက်ခိုက်မှုစနစ်သည် ၎င်းရွေးချယ်ထားသော နယ်ပယ်အတွင်း ပါဝင်သော အကွာအဝေးတိုင်းတွင် စိန်ခေါ်မှုများဖြင့် ပြည့်စုံလျက်ရှိသည်။

သမိုင်းကြောင်းနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာများ

လက်ဝှေ့တွင် မြေပြင်တိုက်ခိုက်မှု မရှိခြင်းသည် လက်တွေ့ကျသော အရှိတရားများကိုလည်း ထင်ဟပ်စေသည်။

လက်ဝှေ့သည် ရှေးဟောင်းကာလများတွင် ကိုယ်ခံပညာနှင့် စစ်ရေးတိုက်ခိုက်မှုပုံစံတစ်ရပ်အဖြစ် အခြေတည်ခဲ့သည်။ စစ်မြေပြင်တွင် မြေပြင်သို့ ဆင်းသွားခြင်းသည် သင်၏ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိပြုနိုင်စွမ်းကို ကန့်သတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ရန်သူ အများအပြား ရှိနေပါက ၎င်းသည် ကြီးမားသော အားနည်းချက် ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

အမှန်တကယ်တိုက်ပွဲအခြေအနေတွင် ရန်သူလဲကျသွားပါက မတ်တပ်ရပ်အနေအထားဖြင့်သာ ဆက်လက်ရင်ဆိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် နှိမ်နင်းခြင်းက မြေပြင်သို့ဆင်း၍ လုံးထွေးခြင်းထက် ပို၍ အားသာချက်ရှိသည်။ မြေပြင်တွင် လုံးထွေးခြင်းက မိမိ၏ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းနှင့် အခြေအနေကို သိမြင်နိုင်စွမ်းကို ထိခိုက်စေနိုင်သည်။ ထိုအခြေအနေများတွင် မတ်တပ်ရပ်လျက် လိုအပ်ပါက နောက်ဆုတ်နိုင်ရန် အသင့်ရှိနေခြင်းသည် မြေပြင်တွင် လုံးထွေးနေခြင်းထက် ပို၍ ဘေးကင်းလေ့ရှိသည်။

ထို့အပြင် မြေပြင်၏ အခြေအနေကိုယ်တိုင်လည်း ရှိသေးသည်။ ရိုးရာပွဲစဉ်များကို ခေတ်သစ် အခင်းများ သို့မဟုတ် အကာအကွယ်ပေးထားသော ကြမ်းပြင်များပေါ်တွင် ကျင်းပခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ မြေကြီး သို့မဟုတ် သဲကွင်းများပေါ်တွင်သာ ထိုးသတ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအခြေအနေမျိုးတွင် မြေပြင်၌ အချိန်ကြာမြင့်စွာ နပန်းလုံးနေခြင်းမှာ သက်သောင့်သက်သာ မရှိရုံသာမက လက်တွေ့မကျဘဲ အားကစား၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မထိရောက်စေသည့် အန္တရာယ်ရှိသော အပြုအမူမျိုးလည်း ဖြစ်တတ်သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထိုလက်တွေ့အရှိတရားများက စနစ်ကို ပုံဖော်ပေးခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် မကိုက်ညီသော နည်းစနစ်များသည် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာခြင်း မရှိတော့ပေ။

မှားယွင်းစွာ အသုံးချနေသော ခေတ်သစ်ဝေဖန်မှုများ

လက်ဝှေ့အပေါ် ပစ်မှတ်ထားသော ဝေဖန်ချက်အများစုသည် မှားယွင်းသော စံနှုန်းများကို အသုံးချခြင်းမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သင်သည် တိုက်ခိုက်ရေးစနစ်တိုင်းကို ကဏ္ဍနယ်ပယ်အားလုံး လွှမ်းခြုံဖြေရှင်းနိုင်ရန်ဟု မျှော်လင့်ထားပါက လက်ဝှေ့သည် မပြည့်စုံဟု ထင်ရပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုမျှော်လင့်ချက်သည် စနစ်များစွာကို စည်းမျဉ်းတစ်ခုတည်းအောက်တွင် ပေါင်းစပ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော MMA မှ လာခြင်းဖြစ်သည်။

နယ်ပယ်အားလုံး လွှမ်းခြုံနိုင်သော ကဏ္ဍအားလုံးစုံလင်သည့် တိုက်ခိုက်ရေးစနစ်တစ်ခု ဖန်တီးရန်မှာ MMA ၏ ရည်မှန်းချက်ဖြစ်သည်။ လက်ဝှေ့၏ ရည်မှန်းချက် မဟုတ်ပေ။

၎င်းသည် မတ်တပ်ရပ်တိုက်ခိုက်မှုဟူသော နယ်ပယ်တစ်ခုကိုသာ ယူပြီး တိကျသော ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ မူဘောင်အတွင်း ဖြစ်နိုင်သမျှ အမြင့်ဆုံးအထိ တွန်းတင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မြေပြင်တိုက်ခိုက်မှု မပါဝင်သည့်အတွက် လက်ဝှေ့ကို မပြည့်စုံဟု ဝေဖန်ခြင်းသည် အထူးပြုကိရိယာတစ်ခုကို ဘက်စုံသုံးကိရိယာမဟုတ်ဟု ဝေဖန်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ဤကန့်သတ်ချက်မှာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လက်ဝှေ့ကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသည့် ထိန်းညှိချက်

လက်ဝှေ့ကို ထူးခြားစေသောအချက်မှာ ၎င်း၏ အနှစ်သာရတွင်ရှိသည့် ထိန်းညှိထားသောဆန့်ကျင်ဘက်နှစ်ခု၏ တင်းမာမှုပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်တွင် လက်ဝှေ့သည် အလွန်ပြင်းထန်လှသည်။ စည်းမျဉ်းများက ကစားသမားများကို ပြတ်သားသော အလဲထိုးမှုများဖြင့် ပွဲသိမ်းရန် တွန်းအားပေးသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ၎င်းသည် တိကျသောနည်းလမ်းဖြင့် ထိန်းချုပ်မှုကို ကျင့်သုံးသည်။ ပြိုင်ဘက်လဲကျသွားသည်နှင့် တိုက်ခိုက်မှုကို ချက်ချင်းရပ်ရမည်။

ထိုပေါင်းစပ်မှုသည် လက်ဝှေ့ကို အဓိပ္ပာယ်သတ်မှတ်ထားသောအရာ ဖြစ်သည်။ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်မှုကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပါက လက်ဝှေ့၏ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါ ပျောက်ကွယ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ မူဘောင်ကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပါက လက်ဝှေ့အစစ်အမှန် မဟုတ်တော့ပေ။

မြေပြင်တိုက်ခိုက်မှု မရှိခြင်းသည် ထိုအချက်နှစ်ချက် ဆုံစည်းရာနေရာတွင် တည်ရှိနေသည်။

ချို့ယွင်းချက်မဟုတ်ဘဲ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖန်တီးထားခြင်း

ထို့ကြောင့် မြေပြင်တိုက်ခိုက်မှု မရှိခြင်းသည် လိုအပ်ချက်ဖြည့်ဆည်းရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော ဟာကွက်တစ်ခု မဟုတ်သလို၊ သတိမမူမိခြင်း သို့မဟုတ် ထပ်ဆင့်တိုးတက်ပြောင်းလဲရန် ပျက်ကွက်ခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။

၎င်းသည် တိုက်ခိုက်မှုဆိုသည်မှာ မည်သို့ရှိသင့်သည်၊ မည်သည့်အရာကို ချီးမြှင့်သင့်သည်နှင့် မည်သည့်အရာကို တားမြစ်သင့်သည်ဟူသော ရွေးချယ်မှုများ၏ ရလဒ်ဖြစ်သည်။

ပြင်ပမှကြည့်လျှင်၊ အထူးသဖြင့် MMA ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် မပြည့်စုံဟု ထင်ရနိုင်သည်။

သို့သော် ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်မူဘောင်အတွင်းမှ ကြည့်လျှင်မူ လက်ဝှေ့သည် ခိုင်မာပြီး အပြည့်အဝ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ပြီးသော စနစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

လက်ဝှေ့သည် အရာအားလုံးကို လွှမ်းခြုံရန် မကြိုးစားပေ။ ၎င်းသည် တိကျသော တိုက်ခိုက်မှုဆိုင်ရာ အတွေးအခေါ်တစ်ခုကိုသာ အာရုံစိုက်ပြီး ထိုအတွင်းစံနှုန်းအတိုင်း အဆုံးအထိ လိုက်နာကျင့်သုံးခြင်း ဖြစ်သည်။

မေးလေ့ရှိသော မေးခွန်းများ

၁။ လက်ဝှေ့မှာ မြေပြင်တိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ်တွေ ဘာကြောင့် မပါဝင်သလဲ
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ လက်ဝှေ့စနစ်ကို ရှင်းလင်းတဲ့ စည်းမျဉ်းတစ်ခုပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားလို့ ဖြစ်ပါသည်။ အဲဒါကတော့ လဲကျနေတဲ့ ပြိုင်ဘက်ကို ထပ်မံမတိုက်ခိုက်ရဘူးဆိုတဲ့ အချက်ပါပဲ။ ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက် မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားတာနဲ့ ထိုးသတ်မှုကို ရပ်တန့်ပြီး အစက ပြန်စပါသည်။ ဒီစည်းမျဉ်းတစ်ခုတည်းကတင် မြေပြင်တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်တွေကို ဖြစ်ပေါ်တိုးတက်လာရန် လိုအပ်ချက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်တာပါ။

၂။ ဒါဟာ နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ အကန့်အသတ်လား ဒါမှမဟုတ် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရွေးချယ်ထားတာလား
ဒါဟာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရွေးချယ်ထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ လက်ဝှေ့စည်းမျဉ်းများသည် ပြိုင်ဘက်ကို ဖိထားခြင်း ဒါမှမဟုတ် မြေပြင်မှာ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ခြင်းများဖြင့် အကျိုးခံစားခွင့် မပေးတဲ့အတွက် မြေပြင်တိုက်ခိုက်မှုဖြင့် အနိုင်ရရန် လမ်းစမရှိပါ။ တိုက်ပွဲတွင် အနိုင်မပေးနိုင်တဲ့ နည်းပညာတစ်ခုသည် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာခြင်း မရှိပါ။

၃။ အဲဒါက MMA နဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် လက်ဝှေ့ကို မပြည့်စုံသလို ဖြစ်မသွားစေဘူးလား
ဒါဟာ တိုက်ခိုက်ရေးစနစ်တိုင်းသည် အခြေအနေတိုင်းကို ဖြေရှင်းနိုင်ရမယ်လို့ ယူဆမှသာ မှန်ပါလိမ့်မည်။ လက်ဝှေ့ဟာ တိုက်ခိုက်ရေးနယ်ပယ်အစုံကို ဖြန့်ကျက်မည့်အစား မတ်တပ်ရပ်တိုက်ခိုက်ခြင်း အတတ်ပညာတစ်ခုတည်းပေါ်မှာပဲ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ပြီး အစွန်းကုန် မြှင့်တင်ထားတာ ဖြစ်ပါသည်။ ဒါဟာ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု လစ်ဟာနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သီးသန့်အာရုံစိုက်ကျွမ်းကျင်မှု တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါသည်။

၄။ မတ်တပ်ရပ် ထိုးသတ်ရေးကို ဘာကြောင့် ဒီလောက်ဦးစားပေးတာလဲ
မြေပြင်ကို ရောက်သွားခြင်းသည် လှုပ်ရှားနိုင်မှုနဲ့ သတိရှိမှုကို အထူးသဖြင့် ရှုပ်ထွေးသည့် ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွေမှာ လျော့နည်းစေပါသည်။ မတ်တပ်ရပ်နေခြင်းဖြင့် ပြိုင်ဘက်ဆီမှ နောက်ဆုတ်ရန်၊ နေရာပြန်ယူရန် ဒါမှမဟုတ် ရန်သူအများအပြားကို ရင်ဆိုင်ရန် အခွင့်အရေး ပိုရစေပါသည်။ ထိုဦးစားပေးမှုသည် အားကစားအတွင်းသို့ ပါဝင်လာပါသည်။

၅။ အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ရာတွင် မြေပြင်တိုက်ခိုက်ရေးအစား ဘာနဲ့အစားထိုးထားလဲ
အချုပ်အသိုင်းနပန်းလုံးခြင်းသည် ထိုကဏ္ဍအတွက် နေရာယူထားပြီးသားဖြစ်သည်။ ကစားသမားတွေသည် အလွန်နီးကပ်သည့် အကွာအဝေးမှာ ဒူး၊ တံတောင်နဲ့ ခေါင်းတိုက်တာတွေကို အသုံးပြုနိုင်တဲ့အတွက် ထိုအခြေအနေသည် ပြိုင်ဘက်ကို အဆုံးသတ်နိုင်သည့် အန္တရာယ်အလွန်များသော နယ်မြေ ဖြစ်စေပါသည်။ မြေပြင်ကို ဆင်းသွားဖို့ လိုအပ်သည့် ဘေးကင်းသော ဖက်တွယ်ထားမှုမျိုး လက်ဝှေ့မှာ မရှိပါဘူး။