ကိုယ်ခံပညာ အားကစားနည်းများထဲတွင် လက်ဝှေ့သည် နည်းစနစ်ကန့်သတ်မှု နည်းပါးသည်ဟု လူသိများသည်။ အခြားအားကစားနည်းများတွင် ပိတ်ပင်ထားသော နည်းလမ်းများကို လက်ဝှေ့သမားများ အသုံးပြုခွင့်ပေးထားသည်။ ဗလာလက်သီးဖြင့် ယှဉ်ပြိုင်ရင်း လက်ဝှေ့သမားတစ်ဦးသည် လက်သီး၊ တံတောင်၊ ဒူး၊ ခြေကန်ချက်များ၊ အနီးကပ်အချူပ်အသိုင်းများ၊ ပစ်ပေါက်မှုများ၊ ခြေချိတ်လှဲမှုများနှင့် အထင်ရှားဆုံးအနေဖြင့် ခေါင်းတိုက်ခြင်းတို့ကို အသုံးပြုနိုင်သည်။ ဤအချက်ကြောင့် လက်ဝှေ့သည် ပြင်းထန်ကြမ်းတမ်းသည်ဟူသော ကျော်ကြားမှုနှင့်အတူ “အင်္ဂါကိုးပါးပညာ” ဟူသော အမည်နာမကို ရရှိခဲ့သည်။

ထိုအချက်က မေးခွန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာစေပါသည်၊ လက်ဝှေ့ပွဲတစ်ပွဲတွင် လက်ဝှေ့သမားတစ်ဦးအနေဖြင့် မည်သည့်အရာကို မပြုလုပ်နိုင်သလဲ။ အလဲထိုးနိုင်သရွေ့ ပြိုင်ဘက်ကို မည်သည့်နည်းနှင့်မဆို တိုက်ခိုက်ခွင့် ရှိသလား။

လက်ဝှေ့တွင် ဘယ်အရာများကို ခွင့်ပြုသည်ဆိုသည်တွင် ကန့်သတ်ချက်များ ရှိပါသည်။ ခေတ်သစ်လက်ဝှေ့ (အထူးသဖြင့် နောက်ပိုင်းပြိုင်ပွဲစနစ်များ) တွင် အခြားခေတ်သစ် ကိုယ်ခံပညာ အားကစားနည်းများနှင့် ပိုမိုကိုက်ညီသော ပို၍တင်းကျပ်သည့် စည်းမျဉ်းများနှင့် ကန့်သတ်ချက်များကို ထည့်သွင်းထားနိုင်ပါသည်။ သို့သော်ငြားလည်း ခေတ်သစ်လက်ဝှေ့၏ စည်းကမ်းကန့်သတ်ချက်များသည် ရိုးရာလက်ဝှေ့တွင် ရှိခဲ့သော ကန့်သတ်ချက်များအပေါ်၌သာ အခြေခံနေဦးမည် ဖြစ်သည်။

ရိုးရာလက်ဝှေ့တွင် အဓိက တားမြစ်ထားသော လုပ်ဆောင်ချက်များ

ရိုးရာလက်ဝှေ့ပွဲများတွင် ပွဲမစတင်မီ ပွဲကြေညာသူက လက်ဝှေ့သမားများအတွက် အောက်ပါပိတ်ပင်တားမြစ်ချက်များကို ကြေညာလေ့ရှိသည်။

“မကိုက်ရဘူး၊ မကုတ်ရဘူး၊ ဆံပင်မဆွဲရဘူး၊ မျက်လုံးမနှိုက်ရဘူး၊ မတော်မတရားတဲ့နေရာကိုမတိုက်ရဘူး၊ လဲကျနေသူကိုနိုင်ထက်ဆီးနင်းမလုပ်ရဘူး။ ကျခြင်းသုံးပါးညီညွတ်ပါလျက် အပေါ်ကလူက ဆက်လက်တိုက်ခိုက်လို့ အောက်ကလူ ဒဏ်ရအနာတရဖြစ်လျှင် တိုက်သူအရှုံး။”

ဤကန့်သတ်ချက် ခြောက်ခုသည် ရိုးရာလက်ဝှေ့တွင် ထုံးတမ်းအစဉ်အလာအရ ပိတ်ပင်ထားသည့် အဓိကအချက်များ ဖြစ်သည်။

ဤကန့်သတ်ချက်အချို့သည် လက်ဝှေ့သမားများ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ “မတော်မတရားတဲ့နေရာကို မတိုက်ရဘူး” ဆိုသည်မှာ ပေါင်ခြံကြားကို မတိုက်ခိုက်ရန် ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။
အချို့အချက်များသည် ယဉ်ကျေးမှုအရ မသင့်လျော်ခြင်းကို ထင်ဟပ်စေသည်။ ကိုက်ခြင်းနှင့် ဆံပင်ဆွဲခြင်းတို့ကို ယေဘုယျအားဖြင့် အားကစားသမားစိတ်ဓာတ်ပီသမှုမရှိဟု ယူဆကြပြီး တားမြစ်ထားသည်။

လဲကျနေသော ပြိုင်ဘက်ကို တိုက်ခိုက်ခွင့်မပြုသည့် စည်းမျဉ်းကြောင့် လက်ဝှေ့တွင် မြေပြင်တိုက်ခိုက်ရေး သည် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် မပါရှိခြင်း ဖြစ်လာသည်။

“ကျခြင်း ၃ ပါး” ကို ရှင်းပြရလျှင် “ကျောကျ ကျောကပ်၊ ရင်ကျ ရင်ကပ်၊ ဘေးကျ ဘေးကပ်” ဟု ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည်။ ပြိုင်ဘက် လဲကျနေချိန်တွင် တိုက်ခိုက်နိုင်သော်လည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြားပြားဝပ် လဲကျသွားပြီးပါက တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်တန့်ရမည် ဖြစ်သည်။

အခြား ထည့်သွင်းစဉ်းစားစရာများ

အဓိက ကန့်သတ်ချက်များအပြင် လက်ဝှေ့တွင် တားမြစ်ထားသော လုပ်ဆောင်ချက်များနှင့် ပတ်သက်လျှင် အခြားဆွေးနွေးစရာ အချက်များလည်း ရှိပါသေးသည်။

ပါးရိုက်ခြင်း

လက်ဝှေ့သမားများသည် ပြိုင်ဘက်၏မျက်နှာကို ပါးရိုက်ခွင့် မရှိပါ။ ပွဲမစမီ ပုံမှန်ကြေညာလေ့ရှိသည့် ပိတ်ပင်ချက်များတွင် ထည့်သွင်းပြောကြားလေ့မရှိသော်လည်း မျက်နှာကို ပါးရိုက်ခြင်းသည် ရိုးရာအရ ဂုဏ်သိက္ခာမရှိသော အပြုအမူအဖြစ် နားလည်ထားကြသည်။

ကျောပေးထားသော ပြိုင်ဘက်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်း

ရိုးရာလက်ဝှေ့တွင် ပြိုင်ဘက်၏ကျောပြင်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းကို တားမြစ်သည့် စည်းမျဉ်းဟု မရှိပါ။ ခေတ်သစ်လက်ဝှေ့တွင်မူ အချို့သော စည်းမျဉ်းစနစ်များတွင် ကျောပြင်တိုက်ခိုက်မှုကို တားမြစ်ထားနိုင်ပါသည်။

ကိုယ်အင်္ဂါ အစိတ်အပိုင်းတစ်စုံတစ်ခုကို တိုက်ခိုက်ခြင်း

မျက်လုံးနှင့် ပေါင်ခြံတို့ကို ပစ်မှတ်ထားခြင်းမှလွဲ၍ ရိုးရာလက်ဝှေ့တွင် မည်သည့်ကိုယ်အင်္ဂါ အစိတ်အပိုင်းကိုမဆို ပစ်မှတ်ထား တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ပိတ်ပင်ထားသည့် စည်းမျဉ်းမရှိပါ။ ခေတ်သစ်လက်ဝှေ့တွင်မူ အချို့သော စည်းမျဉ်းစနစ်များတွင် အချို့သော ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို တားမြစ်ထားနိုင်ပါသည်။

လက်ဝါးတိုက်ကွက်များ အသုံးပြုခြင်း

လက်ဝှေ့တွင် လက်ဝါးနည်းစနစ်များ အသုံးပြုခြင်းကို ပိတ်ပင်ထားခြင်း မရှိပါ။ အမှန်ဆိုလျှင် လက်ဝှေ့တွင် လက်ဗလာဖြင့် ထိုးသတ်ရခြင်းကြောင့် အချုပ်အသိုင်းလုပ်ခြင်း၊ ကာခြင်း၊ ပုတ်ထုတ်ခြင်းနှင့် ဖမ်းဆွဲခြင်း အစရှိသည့် နည်းစနစ်များတွင် လက်ဝါးဖွင့်၍ အသုံးပြုခြင်းဖြင့် ပိုမိုထိရောက်မှု ရှိစေသည်။

သို့သော်လည်း လက်ဝှေ့ရှိ တိုက်ကွက်များသည် လက်သီး၊ တံတောင်၊ ဒူး၊ ခြေကန်ချက်နှင့် ခေါင်းတိုက်ခြင်းတို့အပေါ်တွင်သာ အများအပြား အဓိက အခြေခံထားသည်။ လက်ဝါးရိုက်ချက်များ၊ လက်ဝါးစောင်းခုတ်ချက်များနှင့် လက်ချောင်းဖြင့် ထိုးခြင်းများကို လက်ဝှေ့ပွဲများတွင် လုံးဝနီးပါး မတွေ့ရသလောက်ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ကို ဤကိုယ်ခံပညာ၏ နည်းစနစ်များအဖြစ် မရှုမြင်ကြပါ။ ဤအချက်သည် လက်ဝါးအသုံးပြုမှုကို သီးသန့်ပိတ်ပင်ထားခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ဤအားကစားနည်း၏ သမိုင်းဝင် တိုးတက်ပြောင်းလဲလာမှုနှင့် ပြင်းထန်သော ထိခိုက်မှုပေးနိုင်သည့် တိုက်ကွက်များကိုသာ အလေးပေးခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

လက်ဝှေ့၏ အခြေအနေကို ထင်ဟပ်ဖော်ပြချက်သာဖြစ်ပြီး စည်းမျဉ်းစာအုပ် မဟုတ်ပါ

ဤရေးသားချက်သည် လက်ဝှေ့သမားများ၊ နည်းပြများ၊ ဒိုင်များနှင့် ပရိသတ်များ လက်ခံကျင့်သုံး၊ နားလည်ပြီး လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့ကြသော လက်ဝှေ့၏ အခြေအနေကို ဖော်ပြရန်နှင့် ထင်ဟပ်စေရန်သာ ရည်ရွယ်ပါသည်။ မည်သည့် စည်းမျဉ်းတစ်စုံတစ်ခုအား ထောက်ခံရန် သို့မဟုတ် အားကစားနည်း၏ စည်းမျဉ်းများကို ပြောင်းလဲရန်၊ ထိန်းသိမ်းရန်၊ တိုးချဲ့ရန် သို့မဟုတ် ကန့်သတ်ရန် စသည်တို့ကို ငြင်းခုံဆွေးနွေးရန် ရည်ရွယ်ခြင်း မဟုတ်ပါ။

ကိုယ်ခံပညာ အားကစားနည်းများသည် အချိန်နှင့်အမျှ ပြောင်းလဲတိုးတက်လာကြသည်။ မတူညီသောအဖွဲ့အစည်းများ၊ ပွဲစီစဉ်သူများနှင့် အုပ်ချုပ်မှုအဖွဲ့များသည် မတူညီသော စည်းမျဉ်းများ၊ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်များနှင့် ဘေးကင်းလုံခြုံရေး စံနှုန်းများကို ချမှတ်ကျင့်သုံးပါသည်။ ပြိုင်ပွဲတွင် မည်သည့်အရာကို ခွင့်ပြုသင့်သည် သို့မဟုတ် မခွင့်ပြုသင့်သည်ဟူသော ဆုံးဖြတ်ချက်များသည် နောက်ဆုံးတွင် အားကစားနည်းကို ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲရန် တာဝန်ရှိသည့် သက်ဆိုင်ရာ အာဏာပိုင်ပုဂ္ဂိုလ်များတွင် တည်ရှိပါသည်။

မေးလေ့ရှိသော မေးခွန်းများ

၁။ ရိုးရာလက်ဝှေ့တွင် မည်သည့်လုပ်ရပ်များကို တားမြစ်ထားပါသလဲ

ကိုက်ခြင်း၊ ကုတ်ခြင်း၊ ဆံပင်ဆွဲခြင်း၊ မျက်လုံးကို ထိုးနှိုက်ခြင်း၊ ပေါင်ခြံကို တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် လုံးဝလဲကျသွားသော ပြိုင်ဘက်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းတို့ကို တားမြစ်ထားသည်။ ဤကန့်သတ်ချက်များသည် ဤအားကစား၏ အဓိက အကန့်အသတ်များ ဖြစ်သည်။

၂။ လက်ဝှေ့တွင် မြေပြင်တိုက်ခိုက်မှု အဘယ်ကြောင့် မရှိသလဲ

ပြိုင်ဘက် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြားပြားဝပ် လဲကျသွားပြီးနောက် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ခွင့် မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လဲကျနေသော ပြိုင်ဘက်များကို တိုက်ခိုက်ခွင့်မရှိသောကြောင့် မြေပြင်တိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ်များကို ဖြစ်ပေါ်လာရန် အကြောင်းရင်း မရှိသလောက်ဖြစ်သည်။

၃။ လက်ဝှေ့တွင် စည်းမျဉ်းမရှိဟု လူအချို့က အဘယ်ကြောင့် တစ်ခါတစ်ရံ ထင်မှတ်ကြသလဲ

လက်ဝှေ့တွင် ခွင့်ပြုထားသော တိုက်ခိုက်မှုနည်းစနစ် အများအပြားသည် အခြားနေရာများတွင် တားမြစ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တကယ်တမ်းတွင် လက်ဝှေ့၌ စည်းမျဉ်းများ ရှိပါသည်။ ၎င်းစည်းမျဉ်းများသည် အရေအတွက်နည်းပါးပြီး အဓိကကျသော ဘေးကင်းလုံခြုံရေးနှင့် အပြုအမူဆိုင်ရာ ကန့်သတ်ချက် အနည်းငယ်ကိုသာ အာရုံစိုက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

၄။ ကစားသမားများသည် အသည်း၊ သရက်ရွက် သို့မဟုတ် ကျောက်ကပ်ကဲ့သို့သော ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကို ပစ်မှတ်ထားနိုင်ပါသလား

ရပါသည်။ မျက်လုံးနှင့် ပေါင်ခြံမှလွဲ၍ ရိုးရာလက်ဝှေ့သည် ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းရှိ တိကျသော ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကို ပစ်မှတ်ထားခြင်းအပေါ် ကန့်သတ်ချက်များ မထားရှိပါ။

၅။ လက်ဝှေ့တွင် လက်ဝါးပညာနည်းစနစ်များကို အသုံးပြုခြင်းသည် တရားမဝင်ပါသလား

မဟုတ်ပါ။ တိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ် အများစုကို လက်သီး၊ တံတောင်၊ ဒူး၊ ခြေကန်ချက်နှင့် ခေါင်းတိုက်ခြင်းများဖြင့် အဓိက တည်ဆောက်ထားသော်လည်း အချုပ်အသိုင်း၊ ပယ်ထုတ်ခြင်း၊ ပိတ်ဆို့ကာကွယ်ခြင်းနှင့် ဖမ်းဆုပ်ခြင်းတို့အတွက် လက်ဝါးကို ပုံမှန်အသုံးပြုကြသည်။