မျက်စိရှေ့တွင်ပုန်းကွယ်ရင်း ပျောက်ဆုံးနေသော နည်းစနစ်
သင်သည် လက်ဝှေ့ပွဲများနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူဖြစ်ပါက၊ ပွဲစဉ်တိုင်းတွင် မြင်တွေ့နေရသော်လည်း သင် သတိထားမိမှာမဟုတ်သည့် အချက်တစ်ချက် ရှိနိုင်ပါသည်။
ထိုအချက်မှာ လက်ဝှေ့သမားများသည် လက်ဝါးတိုက်ကွက်များကို အသုံးမပြုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ဒါက ဘာဆန်းလို့လဲ၊ လက်ဝှေ့ဆိုတာ လက်သီးထိုးတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးပညာတစ်ခုပဲလေ။ လက်ဝါးတိုက်ကွက်တွေ မပါတာ မဆန်းပါဘူး” ဟု သင်ပြောကောင်းပြောနိုင်ပါသည်။
သို့သော်လည်း အသေးစိတ် ကြည့်ရှုလေ့လာကြည့်မည်ဆိုလျှင် အနာဂတ်တွင် လက်ဝှေ့ပညာ မည်သို့ပုံဖော်လာနိုင်သည် ဆိုသည့်အချက်အပါအဝင် စဉ်းစားစရာ စိတ်ဝင်စားဖွယ်အချက်အချို့ ရှိနေပါသည်။
အထက်တွင်ရေးသားထားသော “လက်ဝှေ့သမားများသည် လက်ဝါးတိုက်ကွက်များကို အသုံးမပြုခြင်း” ဆိုသည့်စကားမှာ တကယ်တမ်းတွင် တိကျမှု မရှိပါ။
လက်နှစ်ဖက်အကြောင်းကိုသာ အာရုံစိုက်ပြောဆိုရာတွင် လက်ဝှေ့သမားများသည် လက်သီးဆုပ်ထိုးသတ်ခြင်းကိုသာ အဓိကအသုံးပြုကြသော်လည်း၊ ကာကွယ်ရန်၊ ပုတ်ထုတ်ရန်၊ ဖမ်းဆုပ်ရန်နှင့် ချုပ်သိုင်းရန်တို့အတွက် လက်ဝါးဖွင့်ထားခြင်းကို ပုံမှန်အသုံးပြုကြသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ခံစစ် သို့မဟုတ် အထောက်အကူပြု နည်းစနစ်များဖြစ်ကြောင်း သင်သတိပြုမိနိုင်ပါသည်။
ပိုမိုတိကျသော ရေးသားချက်မှာ “လက်ဝှေ့သမားများသည် လက်ဝါးတိုက်ကွက်များကို တိုက်စစ်အတွက် အသုံးပြုလေ့မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်” ဟူ၍ ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။
စည်းကမ်းကန့်သတ်ချက်နည်းပါးသော အားကစားတစ်ခုတွင် ထူးဆန်းစွာ မတွေ့ရှိရခြင်း
ဤဆောင်းပါး၏ ရည်ရွယ်ချက်အရ “လက်ဝါးတိုက်ကွက်များ” ဆိုသည်မှာ လက်ဖဝါးဖြင့်ရိုက်ခြင်း၊ လက်ဝါးစောင်းခုတ်ခြင်းနှင့် လက်ချောင်းများဖြင့် ထိုးနှက်ခြင်း အပါအဝင် လက်ချောင်းများကိုဖြန့်၍ ပြုလုပ်သော မည်သည့်နည်းစနစ်ကိုမဆို ရည်ညွှန်းပါသည်။ ကရာတေးနှင့် ကင်ပိုကဲ့သို့သော လက်ဝါးဖြင့်ရိုက်ခြင်းကို ထည့်သွင်းအသုံးပြုသည့် ကိုယ်ခံပညာများတွင် ဤနည်းစနစ်များကို သီးခြားစီ ခွဲခြားသတ်မှတ်သော်လည်း၊ လွယ်ကူရှင်းလင်းစေရန်အတွက် ဤစာတွင် ၎င်းတို့ကို စုပေါင်း၍ သတ်မှတ်ပါမည်။
မြန်မာ့ရိုးရာလက်ဝှေ့တွင် ကစားသမားတစ်ဦးသည် လက်ဝါးဖြင့်ရိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် လက်ဝါးစောင်းခုတ်ခြင်းကို တိုက်စစ်အတွက် အသုံးပြုသည်ကို လုံးဝနီးပါး တွေ့ရခဲပါသည်။
ဤအချက်ကို စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းစေသည်မှာ လက်ဝှေ့တွင် တားမြစ်ချက်များ အလွန်နည်းပါးခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ ကစားသမားများသည် ခန္ဓာကိုယ်၏ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းလိုလိုကို အသုံးပြုခွင့်ရှိပြီး အထူးလူသိများသည်ကတော့ ခေါင်းတိုက်ခြင်းကို အသုံးပြုခွင့်ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။
ရိုးရာအရ လက်ဝှေ့၏ အဓိက တားမြစ်ချက်များမှာ
“မကိုက်ရ။ မကုတ်ရ။ ဆံပင်မဆွဲရ။ မျက်လုံးမနှိုက်ရ။ မတော်မတရားသော နေရာများကို မတိုက်ရ။ လဲကျနေသူကို နိုင်ထက်ဆီးနင်းမလုပ်ရ”
တို့ဖြစ်ကြသည်။
သိရှိရသလောက် မည်သည့် လက်ဝှေ့စည်းမျဉ်းကမှ လက်ဝါးတိုက်ကွက်များကို တားမြစ်ထားခြင်း မရှိပါ။
ဤအချက်သည် လက်ဝှေ့တွင် မြေပြင်တိုက်ခိုက်ရေးနှင့် ဆင်တူသော အခြေအနေတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးသည်။ လက်ဝှေ့တွင် အခြားသော တိုက်ခိုက်ရေးအားကစားများတွင် တားမြစ်ထားသည့် နည်းစနစ်များစွာကို ခွင့်ပြုထားသော်လည်း၊ ကြီးမားသော နည်းစနစ်နှင့် ဗျူဟာပိုင်းဆိုင်ရာ ကဏ္ဍတစ်ခုမှာမူ မပါရှိဘဲဖြစ်နေသည်။
ကွာခြားသည်မှာ လဲကျပြီးနောက်တိုက်ခိုက်ခြင်းကို လက်ဝှေ့စည်းမျဉ်းများက ရှင်းလင်းစွာ တားမြစ်ထားသောကြောင့် မြေပြင်တိုက်ခိုက်ရေးသည် ဖွံ့ဖြိုးမလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ လက်ဝါးဖြင့်တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာမူ တရားဝင်ဖြစ်သော်လည်း ဆက်လက်ကွယ်ပျောက်နေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
မည်သည့်အတွက်ကြောင့် လက်ဖဝါးဖြင့်တိုက်ခိုက်ခြင်းသည် လက်ဝှေ့နှင့်လိုက်ဖက်သနည်း
ဤသို့ကွယ်ပျောက်နေမှုသည် အလွန်ပြည့်စုံပြီး သဘာဝကျပြီးဖြစ်နေသဖြင့် လူအများစုက ၎င်းကို မေးခွန်းထုတ်မည်မဟုတ်ပါ။ ၎င်းတို့က လက်ဝှေ့ကို ခေတ်သစ် ဘောက်ဆင်၊ ကစ်ဘောက်ဆင် သို့မဟုတ် မွေထိုင်း စသည့် အလားတူအားကစားများနှင့် ယှဉ်တွဲတွေးတောကာ လက်ဝါးတိုက်စစ် မရှိခြင်းကို အလွယ်တကူ လက်ခံထားကြသည်။
သို့သော်လည်း အရေးပါသော ကွာခြားချက်တစ်ခု ရှိပါသည်။
ထိုအားကစားများသည် လက်အိတ်များကို အသုံးပြုကြ၍ ယင်းက လက်ဖြင့်တိုက်ခိုက်ရေး၏ သဘောသဘာဝများကို သိသိသာသာ ပြောင်းလဲစေပြီး လက်ဝါးနည်းစနစ်များ၏ လက်တွေ့အသုံးပြုနိုင်မှုကို လျော့ကျစေသည်။
လက်ဝှေ့သည် ပတ်တီးနှင့် တိတ်ကိုသာ အသုံးပြု၍ ဗလာလက်သီးဖြင့် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် ကစားသမားများကို လက်ချောင်းလှုပ်ရှားမှု ပိုမိုကောင်းမွန်စေပြီး လက်ဝါးနည်းစနစ်များကို ပိုမိုအသုံးပြုနိုင် စေသည်။ ၎င်းသည် လက်အိတ်အသုံးပြုသော အားကစားများနှင့်ယှဉ်လျှင် လက်ဝှေ့တွင် ပုတ်ထုတ်ခြင်း၊ ကာခြင်းနှင့် ချုပ်သိုင်းခြင်းတို့၌ ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဆုပ်ကိုင်နိုင်မှု၏ အကျိုးကျေးဇူးကို ရရှိစေသည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။
တစ်နည်းဆိုရသော် လက်ဝှေ့တွင် လက်ဝါးနည်းစနစ်များ လုံးဝနီးပါး မတွေ့ရသော်လည်း ၎င်းတို့နှင့် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် လိုက်ဖက်မှုရှိနေသည်ကို ထင်မြင်ရနိုင်သည်။
စည်းမျဉ်းများက ၎င်းတို့ကို တားမြစ်ထားခြင်း မရှိပါ။ ကစားသမားများသည် ခံစစ်နှင့် ထိန်းချုပ်ရေးအတွက် လက်ဝါးဖွင့်အကွက်များကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် အသုံးပြုနေပြီးသား ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ၎င်းတို့၏ အခန်းကဏ္ဍမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် ပြီးဆုံးသွားကာ၊ တိုက်စစ်အတွက် လက်ဝါးတိုက်ကွက်များသည် လက်ဝှေ့နည်းစနစ်အုပ်စုတွင် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။
လက်ဝါးတိုက်ကွက်များသည် ဘာကြောင့် ဖွံ့ဖြိုးမလာခဲ့သလဲ
ယခုအထိ ဖော်ပြခဲ့သမျှသည် လက်ဝှေ့တွင် လက်ဝါးတိုက်ခိုက်မှုများ မရှိခြင်းက အဘယ်ကြောင့် ဆွေးနွေးရန် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသော အချက်ဖြစ်ကြောင်းကို ရှင်းလင်းပြသနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ပါသည်။
နောက်ဆက်တွဲ မေးခွန်းမှာ “ဒါတွေကို တားမြစ်မထားဘူးဆိုရင် ဘာကြောင့် လက်ဝှေ့ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်မလာခဲ့သလဲ” ဟူ၍ ဖြစ်ပါသည်။
ထည့်သွင်းစဉ်းစားစရာ ဖြစ်နိုင်ခြေ အနည်းငယ် ရှိပါသည်။
အတိတ်အချိန်ကာလတွင် လက်ဝှေ့ပညာကို လက်ဆင့်ကမ်း သင်ကြားပေးချိန်တွင်၊ လက်ဝါးအသုံးပြုသော နည်းစနစ်များကို ကာကွယ်ရေးအတွက် သီးသန့်ထားရှိပြီး လက်သီးကို တိုက်ခိုက်ရေးအတွက် သီးသန့်ထားရှိကာ တိကျသော ခွဲခြားသတ်မှတ်မှု ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါသည်။
ရှေးခေတ်တစ်ချိန်တုန်းက တစ်စုံတစ်ရာ စည်းမျဉ်းတားမြစ်ချက် ရှိခဲ့သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထိုစည်းမျဉ်းမှတ်တမ်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ လက်ဝါးဖြင့်ရိုက်ခြင်းကို အသုံးမပြုသည့် အလေ့အထသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
အဖြစ်နိုင်ဆုံး အကြောင်းရင်းမှာ ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ ရှုထောင့်အမြင်များကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
လက်သီးထိုးခြင်းနှင့် ယှဉ်လျှင် လက်ဝါးရိုက်ခြင်းကို ယဉ်ကျေးမှုအမြင်အရ ပျော့ပြောင်းသည်၊ သိမ်မွေ့သည်၊ သို့မဟုတ် အားနည်းသည်ဟုပင် ရှုမြင်ကြပုံရပါသည်။ ထို့ကြောင့် ပြင်းထန်ကြမ်းတမ်းမှုကို ဖော်ထုတ်ပြသရသည့် လက်ဝှေ့ကဲ့သို့ အကြိတ်အနယ် ယှဉ်ပြိုင်ရသော အားကစားတွင် အသုံးပြုရန် မသင့်လျော်ဟု ယူဆခဲ့ကြပုံရသည်။
ဤအချက်သည် လက်ဝှေ့နယ်ပယ်သက်သက်ထက် ပိုမိုအမြစ်တွယ်နေမည်ဖြစ်သည်။ လူတစ်ဦးကို ပါးရိုက်ခြင်းကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်သည် ကျယ်ပြန့်သော မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှုအမြင်တွင် အလွန် သိက္ခာမဲ့ပြီး စော်ကားသောလုပ်ရပ်အဖြစ် ရှုမြင်ခံရသည်။ လက်ဖဝါးဖြင့်ရိုက်ခြင်းများသည် မျက်နှာကို ပါးရိုက်ခြင်းနှင့် လုံးဝထပ်တူကျမှု မရှိလျှင်ပင်၊ နီးပါးဆင်တူသည်ဟု ယူဆကာ မနှစ်မြို့ဖွယ်ရာအဖြစ် ရှုမြင်ခံခဲ့ရနိုင်ပါသည်။
လက်ပတ်တီးစီးခြင်း အချက်
လက်တွေ့တွင်၊ ရိုးရာလက်ဝှေ့သမားများသည် လက်ဖဝါးဖြင့်တိုက်ကွက်များကို ထိရောက်မှုမရှိဟု တွေ့ရှိခဲ့ခြင်းမျှသာ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ သို့မဟုတ် ပိုမိုဖြစ်နိုင်သည်က ကစားသမားများသည် ၎င်းတို့ကို အသုံးပြုရန် ခက်ခဲကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
ဤဆောင်းပါး၏ အစပိုင်းတွင် ဗလာသီးတိုက်ခိုက်ရသည့် သဘောသဘာဝကြောင့် လက်ဝှေ့သည် လက်အိတ်အသုံးပြုသော အားကစားများထက် လက်ဝါးနည်းစနစ်များနှင့် ပိုမိုသင့်လျော်ကြောင်း တင်ပြခဲ့ပါသည်။ ထိုအချက်မှာ မှန်ကန်သော်လည်း၊ အခြေအနေတစ်ခုလုံး၏ ပြည့်စုံသော အတိုင်းအတာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန် လိုအပ်ပါသည်။

လက်ဝှေ့ကို လက်တွင် ပတ်တီးများ စည်းနှောင်၍ ယှဉ်ပြိုင်ကြသည်။ ပတ်တီးများသည် အပြည့်စွပ်ရသော လက်အိတ်များထက် လက်ချောင်းလှုပ်ရှားမှုကို ပိုမိုပြုလုပ်နိုင်စေသည်မှာ မှန်ပါသည်။
သို့သော်လည်း ပတ်တီးစည်းသည့်အခါတွင် လက်ကို လက်သီးဆုပ်ပုံစံ မူလအနေအထားတွင် တင်းကျပ်စွာ စည်းနှောင်ထားရန်ဆိုသည့် လုပ်ဆောင်ချက်ဖြင့် စည်းနှောင်ကြသည်။ လုံးဝ လက်ဗလာ အနေအထားနှင့် ယှဉ်လျှင်၊ စည်းနှောင်ထားသော လက်များသည် ထိရောက်သည့် လက်ဝါးတိုက်ခိုက်မှုများကို ပြုလုပ်ရန် လက်ချောင်းများနှင့် လက်ဝါးများကို အဆုံးစွန်ထိ အပြည့်အဝ ဆန့်ထုတ်ရန် အလွန်ခက်ခဲနိုင်ခြေရှိပါသည်။
ထို့အပြင်၊ ပတ်တီးများကို လက်ကောက်ဝတ်တွင် တင်းကျပ်စွာ စည်းနှောင်ထားသောကြောင့် လက်ကောက်ဝတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ခက်ခဲစေပါသည်။ အခြေခံအဆင့် လက်ဝါးတိုက်ကွက် အမျိုးအစားများစွာကို ပြုလုပ်ရန်အတွက် ကစားသမားများသည် သူတို့၏ လက်ကောက်ဝတ်များကို လွယ်ကူစွာ ကွေးနိုင်ရန် လိုအပ်ပါသည်။ မှန်ကန်သော လက်ဝါးဖွင့်သည့်ပုံစံများကို အပြည့်အဝ မပြုလုပ်နိုင်ဘဲ လက်ဝါးရိုက်ရန် ကြိုးစားခြင်းသည် ခက်ခဲပြီး၊ ကိုယ်တိုင်ဒဏ်ရာရနိုင်ခြေကို တိုးစေကာ၊ အနိုင်ရရှိရေးအတွက် အထောက်အကူ မပြုနိုင်ပေ။
ဤသဘောတရားအရ၊ ၎င်းသည် အဆုံးတွင် အခြားသော အလားတူတိုက်ခိုက်ရေးအားကစားများ ရှိနေသည့် အနေအထားသို့ လက်ဝှေ့ကို ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားစေသည်။ အပြည့်စွပ်ရသော လက်အိတ်များနှင့် ယှဉ်လျှင် လက်ပတ်တီးပတ်ခြင်းသည် လက်လှုပ်ရှားမှုကို ပိုမိုလွတ်လပ်စေသောကြောင့် အချို့သော လက်ဝါးနည်းစနစ်များကို အသုံးပြုနိုင်စေပါသည်။ သို့ရာတွင်၊ လက်ဝါးများကို တိုက်စစ်အတွက်အသုံးပြုဖို့ရန်မှာ လက်များကို တင်းကျပ်စွာ စည်းနှောင်ထားဆဲဖြစ်၍ လက်တွေ့မကျသေးပါ။
လက်ပတ်တီးစီးခြင်းသည် ပုံမှန်အလေ့အထတစ်ခု ဖြစ်လာသောအခါ၊ ကစားသမားများသည် လက်ဝါးတိုက်စစ်အကွက်များကို အသုံးပြုမည့်အစား ကာကွယ်ရေးနှင့် အထောက်အကူပြု နည်းစနစ်များဖြစ်သည့် ပုတ်ထုတ်ခြင်းနှင့် နပန်းလုံးခြင်းတို့အတွက် လက်ဝါးကို ခွက်ထားခြင်း သို့မဟုတ် လက်ချောင်းများ ယှက်ထားခြင်းတို့ကိုသာ အခြေခံအသုံးပြုလာခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ဤအချက်က အတိတ်က တိုက်ခိုက်ရေးသမားများကို ခံစစ်လက်ဝါးနည်းစနစ်များကို ပိုမိုအသားပေးလာစေပြီး အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ တိုက်စစ်နည်းစနစ်များကို စွန့်လွှတ်လာစေရန် တွန်းအားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
တွေ့ရခဲသော ချွင်းချက်များ
အထက်ပါတို့မှာ လက်ဝှေ့တွင် မည်သူမျှ လက်ဝါးကို တိုက်စစ်အတွက် မည်သို့အသုံးပြုရမည်ကို လုံးဝမသိကြဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ပါ။ တစ်ခါတစ်ရံ တွေ့မြင်နိုင်သော နည်းစနစ်တစ်ခုမှာ ပြိုင်ဘက်ကို မူးဝေသွားစေရန် ရည်ရွယ်၍ နားရွက်ကို လက်ဝါးခွက်၍ ရိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနည်းစနစ်သည် ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုဖြစ်စေသည့် ထိုးချက်ကို အသုံးပြုခြင်းအစား နားစည်ကို ပေါက်ပြဲသွားစေရန်အတွက် ရုတ်တရက် လေဖိအားပေးမှုကို အဓိက အားထားပါသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ၊ လက်ဝှေ့တွင် ကရာတေး သို့မဟုတ် ကင်ပိုကဲ့သို့သော တိုက်စစ်ပိုင်း လက်ဝါးတိုက်ကွက် နည်းစနစ်များကို တွေ့ရရန်မှာမူ အလွန်ပင် ခဲယဉ်းလှပါသည်။
LFC သည် အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်မည်လား
သို့သော်လည်း ထိုအခြေအနေသည် မကြာမီ စိန်ခေါ်ခံရဖွယ်ရှိပါသည်။
နစ်ခ် ချက်မန်း (Nick Chapman) ၏ Lethwei Fighting Championship (LFC) သည် လက်ဝှေ့ကို ကမ္ဘာအနှံ့ ပိုမိုကျယ်ပြန့်စွာ သိရှိလာစေရန် ပြင်ဆင်လုပ်ဆောင်လျက်ရှိပါသည်။ ချက်မန်း ၏ အဆိုအရ မြန်မာနိုင်ငံပြင်ပတွင် ကျင်းပမည့် ပွဲစဉ်များသည် ရိုးရာလက်ဝှေ့စည်းမျဉ်းများကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲထားသည့် စည်းမျဉ်းသစ်ကို အသုံးပြုမည်ဖြစ်ပါသည်။ အဓိက ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုမှာ ကစားသမားများသည် လက်တွင် ပတ်တီးစီးမည်မဟုတ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အမှန်တကယ် လက်ဗလာသက်သက်ဖြင့် ထိုးသတ်ကြမည် ဖြစ်ပါသည်။
ဤအချက်သည် လက်ပတ်တီးစီးခြင်းကြောင့် လက်ဝါးတိုက်ကွက်များအပေါ် ယခင်က ရှိခဲ့သည့် ကန့်သတ်ချက်ကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်မည်ဖြစ်သည်။ တိုက်ခိုက်ရေးသမားများသည် ဆန္ဒရှိပါက သူတို့၏ လက်ဝါးများကို အပြည့်အဝ အသုံးပြုနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။
နောက်တစ်ချက်မှာ LFC ၏ လက်ဝှေ့ကို နိုင်ငံတကာစင်မြင့်သို့ ပို့ဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ချက်၏ အပိုင်းတစ်ပိုင်းအနေဖြင့် အခြားသော တိုက်ခိုက်ရေးပညာရပ်များမှ ကစားသမားများကို LFC လက်ဝှေ့စည်းမျဉ်းများအောက်တွင် လာရောက်ယှဉ်ပြိုင်စေမည် ဖြစ်ပါသည်။ ၎င်းတွင် သာမန်မျှော်မှန်းနိုင်သည့် ဘောက်ဆင်၊ ကစ်ဘောက်ဆင်နှင့် မွေထိုင်း ကစားသမားများအပြင် လက်ဝါးနည်းစနစ်များကို အပြည့်အဝ ကျွမ်းကျင်သော ကိုယ်ခံပညာရှင်များလည်း ပါဝင်လာနိုင်ပါသည်။
ထိုအခြေအနေအောက်တွင် လက်ဖဝါးဖြင့်ရိုက်ခြင်း၊ လက်ဝါးစောင်းခုတ်ခြင်းနှင့် အခြားသော လက်ဝါးတိုက်ကွက်များကို အသုံးပြုလာနိုင်သည့် ပြိုင်ဘက်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည့် စည်းမျဉ်းအသစ်အောက်၌ လက်ဝှေ့သမားများ မည်သို့ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲမည်ကို မြင်တွေ့ရနိုင်ခြေရှိပါသည်။
တကယ်တမ်းတွင် LFC သည် လက်ဝါးတိုက်ကွက်များသည် လက်ဝှေ့၏ ရိုးရာသဘောသဘာဝနှင့် မကိုက်ညီခြင်းနှင့် အားကစား၏အနှစ်သာရကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်လိုစိတ်ကြောင့်ဟု ဆိုကာ ယင်းတို့ကို တိကျပြတ်သားစွာ တားမြစ်ခြင်းမျိုးလည်း ဖြစ်လာနိုင်ပါသည်။
သို့သော် ထိုသို့တားမြစ်ချက်မရှိပါက၊ ယှဉ်ပြိုင်မှုဆိုသည်မှာ စည်းမျဉ်းများ၏ ပုံဖော်မှုအလျှောက် ဖြစ်ပေါ်လာသောကြောင့်၊ ကစားသမားများသည် လက်ဝါးတိုက်ကွက်များကို မိမိတို့အနိုင်ရရှိရေးအတွက် အသုံးချလာနိုင်ပါသည်။ ဤအချက်သည် လက်ဝှေ့၏ မဟာဗျူဟာများ၊ နည်းဗျူဟာများနှင့် နည်းစနစ်များကို ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာကာ လက်ဝါးတိုက်ကွက်များကို လက်ဝှေ့၏ တိုက်ခိုက်ရေးနယ်ပယ်တစ်ခုအဖြစ် ထည့်သွင်းပြင်ဆင်လာမည့် တိုးတက်ပြောင်းလဲမှုအတွက် လမ်းစဖွင့်ပေးခြင်းမျိုး ဖြစ်လာနိုင်ပါသည်။
မေးလေ့ရှိသော မေးခွန်းများ
၁။ လက်ဝှေ့တွင် လက်ဝါးတိုက်ကွက်များကို တားမြစ်ထားပါသလား
မတားမြစ်ထားပါ။ ရိုးရာလက်ဝှေ့ စည်းမျဉ်းများတွင် လက်ဖဝါးရိုက်ခြင်း၊ လက်ဝါးစောင်းခုတ်ခြင်း သို့မဟုတ် အခြားသော လက်ဝါးဖြန့်၍ တိုက်ခိုက်ခြင်းများကို တားမြစ်ထားခြင်း မရှိပါ။
၂။ လက်ဝါးတိုက်ကွက်များကို ခွင့်ပြုထားလျှင်၊ ဘာကြောင့် လက်ဝှေ့သမားများက ၎င်းတို့ကို အသုံးမပြုကြသလဲ
လက်ဝှေ့သည် လက်သီးထိုးခြင်း၊ တံတောင်ရိုက်ခြင်း၊ ဒူးတိုက်ခြင်း၊ ခြေကန်ခြင်းနှင့် ခေါင်းတိုက်ခြင်းတို့ကို အခြေခံ၍ တိုးတက်ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လက်ဝါးများကို တိုက်စစ်ထက် ကာကွယ်ခြင်း၊ ဖမ်းချုပ်ခြင်းနှင့် ပုတ်ထုတ်ခြင်းတို့အတွက် ပို၍ အသုံးပြုလာကြသည်။
၃။ ဗလာလက်သီးဖြစ်ခြင်းက လက်ဝှေ့တွင် လက်ဝါးတိုက်ကွက်များကိုသုံးရန် ပိုမို လက်တွေ့ကျစေသည် မဟုတ်သလား
သီအိုရီအရ မှန်ပါသည်။ လက်အိတ်များ မပါရှိသည့်အတွက် ကစားသမားများသည် လက်ချောင်းနှင့် လက်ကောက်ဝတ် လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းနှင့် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ပိုမိုရှိပြီး၊ ၎င်းသည် လက်အိတ်အပြည့်အသုံးပြုရသော အားကစားများထက် လက်ဝါးနည်းစနစ်များကို အသုံးပြုရန် ပိုမိုဖြစ်နိုင်ခြေရှိစေသည်။
၄။ လက်ပတ်စည်းခြင်းက လက်ဝါးတိုက်ကွက်များအပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိပါသလား
ရှိနိုင်ပါသည်။ လက်ပတ်စည်းခြင်းသည် လက်နှင့် လက်ကောက်ဝတ်များကို တင်းကြပ်စွာ စည်းနှောင်ထားသောကြောင့် လက်ချောင်းများကို အပြည့်အဝဆန့်ထုတ်ရန် သို့မဟုတ် လက်ဖဝါးပုံစံများကို ဖန်တီးရန် ပို၍ခက်ခဲစေသည်။
၅။ အနာဂတ်တွင် လက်ဝါးနည်းစနစ်များသည် လက်ဝှေ့တွင် ပိုမို အသုံးများလာနိုင်ပါသလား
ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါသည်။ အကယ်၍ ကစားသမားများသည် လက်ပတ်စည်းခြင်းကို ဖယ်ရှားပြီး အပြည့်အဝလက်ဗလာဖြင့် ယှဉ်ပြိုင်ခွင့်ပြုသည့် စည်းမျဉ်းများအောက်တွင် ယှဉ်ပြိုင်ကြပါက၊ လက်ဖဝါးဖြင့် တိုက်ခိုက်သော နည်းစနစ်များသည် ပိုမို အသုံးဝင်လာနိုင်ပါသည်။